เขามองไปยังภูตเป๋าฮื้อซึ่งถูกพลังกดไว้ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว จากนั้นจึงหันหลังสับเท้าหนี
“ข้ารอดแล้ว ข้ารอดแล้ว!” ความตื้นตันหลังมีชีวิตรอดทำให้สมองของเขาพลิกอย่างฉันพลัน “สุดยอดไปเลย ข้า
เพิ่งจะหนีรอดจากปากปีศาจ นี่มันสุดยอดจนเอาไปคุยได้ชั่วชีวิตเลยละ”
ผู้อาวุโสใหญ่ลูบเครา หัวเราะอย่างพอใจ “ภารกิจสำเร็จ รีบไปนำเป๋าฮื้อตัวนั้นไปมอบให้ปรมาจารย์”
ทุกคนพยักหน้ายิ้มรับ “ดียิ่งนัก ดียิ่งนัก!”
ในตอนนั้น จักรพรรดิลั่วกลับสังเกตเห็นลั่วซืออวี่ซึ่งยืนนิ่งอึ้งอยู่ด้านข้าง จึงเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “ซืออวี่ เจ้าเป็นอะไรไป”
ลั่วซืออวี่กลืนน้ำลาย รู้สึกเพียงว่าหัวใจของตนเต้นโครมคราม ตอบด้วยเสียงแหบพร่า “คนเมื่อครู่นี้ คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็น…เจ้าของแผงขายปลาที่คุณชายหลี่ซื้ออยู่เป็นประจำ”
เจ้าของแผงขายปลาที่คุณชายหลี่ซื้อเป็นประจำ?
ทุกคนขมวดคิ้วมุ่น พวกเขาล้วนเป็นผู้มีปัญญา เพียงชั่วขณะเดียว ความหวั่นกลัวก็ถั่งโถมขึ้นสุมอก ทำให้สมองของพวกเขาชาวาบ จะแตกเป็นเสี่ยงๆ อยู่รอมร่อ
ท้ายที่สุด ความสะพรึงกลัวของทุกคนก็กลายเป็นลมเย็นเฉียบ!
เฮือก
ยิ่งคิดยิ่งน่ากลัว ยิ่งคิดยิ่งน่ากลัว!
ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยปากอย่างสั่นเทิ
