“วาบๆๆ!”
สายลมพัดต้นไม้ใหญ่จนล้มโค่นระเนระนาด ราวกับคลื่นยักษ์ถั่งโถม ส่งเสียงร่ำร้อง
บนท้องฟ้า หมู่วิหคบินวนเวียนส่งเสียงร้องไม่ยอมไปไหน
ถึงขั้นที่แม้แต่สายลมก็มีจังหวะจะโคน
เพลงนี้คู่ควรกับใต้หล้านี้ยิ่งนัก!
“ม่านอวิ๋นกำลังจะทะลวงขั้นแล้ว!”
ผู้อาวุโสทั้งห้ามองฉินม่านอวิ๋น สายตาเปี่ยมไปด้วยความซับซ้อน ทั้งทอดถอนใจ ทั้งยินดีปรีดา
พวกเขามองดูฉินม่านอวิ๋นค่อยๆ เติบโตขึ้นทีละก้าว แต่อย่างไรก็นึกไม่ถึงว่าเด็กหญิงตัวน้อยในตอนนั้นเติบโตขึ้นมากจนต้านทานพวกเขาทั้งห้าซึ่งรวมพลังกันได้
ผู้อาวุโสรองถอนหายใจยาวอย่างแผ่วเบา เอ่ยปากว่า “พวกข้าผิดไปแล้วจริงๆ ประมุขและเทพธิดาหาใช่คนธรรมดาสามัญ ในเมื่อบอกว่าเขาเป็นปรมาจารย์ก็ย่อมไม่ผิดแน่”
ผู้อาวุโสใหญ่พยักหน้า “เพียงหวังว่าปรมาจารย์จะไม่ถือโทษ หากถูกปรมาจารย์โกรธเกลียดเพราะเรื่องนี้ ต่อให้ข้าตายสักหมื่นครั้งก็ไม่อาจชดเชยได้!”
ครืน!
ท่ามกลางฟ้าดิน พลังปราณบ้าคลั่งพุ่งตลบเข้ามารวมตัวกันบนท้องนภาเหนือศีรษะฉินม่านอวิ๋น ผสานเข้ากับหมู่เมฆจนแลดูประหนึ่งกรวยกรอกน้ำขนาดมหึมา เป็นความยิ่งใหญ่ซึ่งปรากฏแก่สายตา า!
ผ่า
