ไผ่ประจักษ์มรรคาที่ปรมาจารย์มอบให้มาซ่อม ไผ่ประจักษ์มรรคานั นนับเป็นสมบัติล้ำค่าสำหรับพวกเรา แต่สำหรับปรมาจารย์กลับไร้ค่า เห็นเป็นเพียงเศษขยะ”
หวึ่ง!
สมองของผู้อาวุโสทั้งห้าแทบแยกเป็นเสี่ยงๆ แทบไม่เชื่อหูของตน ทั้งร่างมึนงงสับสน
ไผ่ประจักษ์มรรคา?
นี่ นี่ นี่มัน…
เหลือเชื่อเกินไปแล้ว! น่ากลัวเหลือคณา!
ในที่สุดเขาก็รู้ว่าเหตุใดเทพธิดาและประมุขถึงได้ถือคำของปรมาจารย์ว่าเป็นวาจาศักดิ์สิทธิ์ พยายามประจบปรมาจารย์โดยไม่เสียดายสิ่งใด!
หากเป็นพวกเขา ก็ยิ่งช่ำชอง ประจบประแจงเก่งเข้าไปใหญ่!
ผู้อาวุโสรองกล่าวเสียงสั่น “สิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริงหรือ”
ฉินม่านอวิ๋นยิ้มบาง ถามย้อนว่า “ท่านคิดว่าอย่างไรเล่า”
“ปรมาจารย์ ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่เทียมฟ้า!”
ผู้อาวุโสใหญ่ส่งเสียงแหลมสูงทันใด ใบหน้ากลายเป็นสีแดงก่ำ เอ่ยด้วยน้ำเสียงแน่วแน่กว่ากระไร “พวกเราจะ
ต้องเอาอกเอาใจเขา!”
ฉินม่านอวิ๋นผ่อนลมหายใจยาว เอ่ยว่า “ก่อนหน้านี้ข้ากับอาจารย์ไม่อยากให้เรื่องของปรมาจารย์แพร่งพรายออกไป จึงปิดบังไว้”
“เข้าใจ ข้าเข้าใจ!”
ผู้อาวุโสทั้งห้าเอ่ยขึ้นพร้อมเพรียงกัน “นี่เป็นเรื่องใหญ่มาก! พวก
