นั่นยามปกติเย่อหยิ่งจะตายไป ลับหลังไม่รู้ว่าไปประจบประแจงปรมาจารย์อย่างไร”
ในใจของเขารู้สึกชอกช้ำ อดคิดไม่ได้ว่า ‘เรื่องคำใบ้ของปรมาจารย์ น่ากลัวว่าเหยาเมิ่งจีคงจะกระจ่างในความหมายอันลึกล้ำ แต่ตนกลับคิดไม่ออกสักที มิน่าเล่าเขาถึงได้รับความโป ปรดปรานจากปรมาจารย์’
“ซืออวี่ เจ้าว่ากิจกรรมที่ปรมาจารย์พูดถึงนั้นหมายความว่าอย่างไรกันแน่” จักรพรรดิลั่วเอ่ยถาม
ลั่วซืออวี่ขมวดคิ้วส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ แต่มาคิดดูแล้วต้องไม่ใช่กิจกรรมธรรมดาเป็นแน่”
จักรพรรดิลั่วถอนหายใจยาว “ข้าก็คิดเช่นนั้น เฮ้อ ถ้าหากพวกเรากระจ่างในความนัยของปรมาจารย์ได้เร็ว ไหน
เลยจะต้องกังวลว่าจะไม่ได้รับความโปรดปรานจากปรมาจารย์”
ลั่วซืออวี่เอ่ยว่า “ท่านพ่อ เรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือจัดการสิ่งที่ปรมาจารย์มอบหมายให้สำเร็จ”
“เจ้าพูดได้ถูกต้อง เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่เกิดความผิดพลาด ข้าจะไปอารามเต๋าหลินเซียนกับเจ้าด้วย!” จักรพรรดิลั่วพยักหน้า ทั้งสองแปลงเป็นลำแสง มุ่งหน้าสู่อารามเต๋าหลินเซียน
ถึงแม้พวกเขาจะรู้ว่าโน้ตเพลงนี้เป็นของดี แต่ก็ไม่กล้าเล่นไม่ซื่อแม้แต่น้อย ถึงขั้นว่าไม่กล้านึกสงสัยด้วยซ้ำไป
ผ่านไปสี
