อเบ่งบาน ส่งกลิ่นหอมรัญจวนใจ
……
รุ่งสางสองวันต่อมา
ณ เชิงเขาซึ่งเรือนสี่ประสานตั้งอยู่
ลำแสงสองสายทะยานมาหยุดลงตรงนี้แต่เช้าตรู่
สองคนนั้นก็คือจักรพรรดิลั่วและลั่วซืออวี่
พวกเขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนเขาด้วยสายตาเปี่ยมความเคารพและจริงใจ
ครั้งก่อนนักพรตเทียนหมัวสิ้นใจตรงหน้าพวกเขา เรียกได้ว่าเป็นความทรงจำซึ่งยังคงแจ่มชัด ยากลืมเลือนไปชั่วชีวิต
ทุกสิ่งเงียบสงัดไปชั่วขณะ
ทั้งสองสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะออกเดิน ค่อยๆ ขึ้นเขาไปพร้อมกัน ถึงขั้นที่ตั้งใจไม่ให้ฝีเท้าของตนส่งเสียงดัง แม้แต่ลมหายใจก็จำต้องควบคุมให้แผ่วเบา
สิ่งที่แตกต่างจากเมื่อก่อนก็คือในใจของพวกเขาก่อเกิดความหวั่นกลัวขึ้นมา
หากพวกเขาแวะมาเยี่ยมเยียนหลี่เนี่ยนฝานเมื่อก่อน ในใจมีเพียงความเลื่อมใสและประดักประเดิด ทว่ายามนี้ความรู้สึกที่มาอันดับแรกคือความเกรงกลัว!
แม้ว่าที่ผ่านมาพวกเขาจะรู้ว่าไม่อาจสบประมาทและห้ามล่วงเกินปรมาจารย์เป็นอันขาด!
แต่หลี่เนี่ยนฝานก็มีท่าทีเป็นมิตรต่อพวกเขาเสมอมา ถึงขั้นที่นึกครึ้มอารมณ์ดีขึ้นมาเมื่อใด ก็ยังมอบสิ่งล้ำค่าให้พวกเขาอีก เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงค่อยๆ รู้สึกว่าคุณชายหลี่
