นั้นเป็นปรมาจารย์ที่น่าคบหาเข้าถึงง่ายคนหนึ่ง
จนกระทั่งได้มองเห็นจุดจบของนักพรตเทียนหมัวกับตาตนเอง เอน็จอนาถเหลือรับ แม้แต่ร่องรอยการมีอยู่บน
โลกนี้ยังถูกลบเลือนไป พวกเขาจึงได้ตระหนักว่าปรจารย์นั้นมิได้อารมณ์ดีตลอดเวลา เมื่อใดที่มีโทสะ จุดจบของอีกฝ่ายมิได้ง่ายดายแค่การตกตายไป!
เมื่อมีตัวอย่างให้เห็นมาก่อนแล้ว พวกเขาจะไม่กลัวได้อย่างไร
ยามที่ตนอยู่ต่อหน้าปรมาจารย์ จำต้องทำตัวให้ดี ตรึกตรองอย่างละเอียดถี่ถ้วน ห้ามยั่วโมโหปรมาจารย์เป็นอันขาด!
ในตอนนั้นเอง ลั่วซืออวี่ก็นึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้ ขมวดคิ้วเอ่ยว่า “ท่านพ่อ ได้ยินว่าช่วงนี้ปีศาจเหิมเกริม ถึงขั้นเข้ามาเคลื่อนไหวในอาณาเขตของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงด้วย”
“อืม เป็นเช่นนั้นจริง” จักรพรรดิลั่วพยักหน้า ทอดถอนใจแผ่วเบา “ข้าให้คนไปสืบดูแล้ว จากข่าวลือดูเหมือนว่าพวกเขากำลังตามหาบางอย่างอยู่”
“ตามหาบางอย่าง?” ลั่วซืออวี่ชะงักไปเล็กน้อย “หรือว่าจะไม่ได้มาเพราะหุบเขาจิ่นหมัว”
“หากมาเพราะหุบเขาจิ่นหมัวละก็ พวกมันไม่มีทางมากันเอิกเกริกเช่นนี้หรอก” จักรพรรดิลั่วส่ายหน้า ก่อนจะบอกว่า “เอาละ เรื่องนี้ไว้ค่อยว่ากัน ภารกิจด่วนตอนนี้ก็คือเยี่ยมเยื
