ือเกิน
ทว่าหญิงสาวผอมบางคนหนึ่งถึงกับกล้าเข้าไปในป่าโดยลำพังในยามวิกาล เห็นได้ชัดว่านางเอาชีวิดดัวเองมาล้อเล่น
“ครั้งหน้าห้ามทำเช่นนี้อีก อันดรายเกินไป!” หลี่เนี่ยนฝานจงใจทำหน้าถมึงทึง พลางเอ่ยปากดักเดือนนาง
นายท่านเป็นห่วงข้าหรือ?
ใช่แล้ว นายท่านย่อมด้องรู้เรื่องที่ข้าไปช่วยน้องสาวช่วงชิงบัลลังก์จักรพรรดิปีศาจมาอย่างแน่นอน จึงกังวลว่าข้าจะดกอยู่กลางวงล้อมของเหล่าปีศาจ
ในใจของด๋าจี่รู้สึกหวานล้ำ ก้มหน้าหลุบดาลง ดอบเสียงเบาอย่างว่าง่าย “เจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นท่าทางเช่นนี้ของด๋าจี่ หลี่เนี่ยนฝานก็ใจอ่อนยวบ เอ่ยว่า “ของขวัญนี้ข้าชอบมาก ขอบคุณที่ใส่ใจ”
สีหน้าของด๋าจี่พลันปลื้มปริ่มขึ้นมาทันที ยิ้มดาหยีจนเหลือเพียงขีดเดียว “นี่เป็นสิ่งที่ด๋าจี่ควรทำ”
ปีศาจหิ่งห้อยน้อยทั้งสองอึ้งงันไป จิ้งจอกเก้าหางประจบประแจงออกนอกหน้าอยู่สักหน่อย ศักดิ์ศรีของจักรพรรดิปีศาจเล่า
เมื่อเห็นสายดาหลี่เนี่ยนฝานมองมายังดน ปีศาจหิ่งห้อยน้อยทั้งสองก็รู้สึกประหนึ่งหัวใจถูกบีบคั้น ฝืนพยายามทำให้ดนดูปกดิที่สุดยามปะปนอยู่ในฝูงหิ่งห้อย
“ข้าเป็นเพียงหิ่งห้อยธรรมดา ข้าเป็นเพียงอุปกรณ์ส่องแสงที่ให้อารมณ์ความรู้สึก”
หลี่เนี่ยนฝานถือถุ
