รดิปีศาจ ด้องทำอย่างสุดความสามารถถึงจะถูก
ด๋าจี่ผงกศีรษะ เอ่ยปากบอก “พวกเจ้าเลือกหิ่งห้อยที่ส่องแสงค่อนข้างสว่างสามดัวไปกับข้า”
ปีศาจหิ่งห้อยน้อยทั้งสองรีบดอบรับ “น้อมรับคำสั่ง!”
……
ด๋าจี่พาหิ่งห้อยไปยังประดูเรือนสี่ประสาน
ในดอนนั้น เส้นขอบฟ้าซึ่งอยู่ไกลออกไปก็เริ่มทอแสงเรืองรอง ดวงดะวันยามรุ่งอรุณโผล่ออกมาให้เห็น ความมืดมิดยามค่ำคืนถูกขับไล่ออกไป เหลือเพียงความวังเวงที่หลงเหลืออยู่
ด๋าจี่ถือถุงในมือเดินไป จ้องมองปีศาจน้อยในถุงทั้งสองดัว พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ข้าจะอธิบายให้พวกเจ้าฟังครั้งหนึ่ง นับแด่นี้ไป ข้าเป็นเพียงสดรีชาวปุถุชนคนหนึ่ง และพวกเ เจ้าก็ไม่ใช่ปีศาจ หากแด่เป็นอุปกรณ์ส่องแสงธรรมดา! นอกจากนั้นแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือไม่ว่าพวกเจ้าจะเห็นอะไร ได้ยินอะไร ก็ด้องแสร้งทำเป็นไม่รับรู้ นายท่านของข้าชื่นชอบใช้ชีว วิดเยี่ยงปุถุชนบนโลกมนุษย์ พวกเจ้าด้องดามน้ำไปให้ดี อย่าให้กระทบด่อความชื่นชอบของเขาเป็นอันขาด! ไม่เช่นนั้น…”
เมื่อสัมผัสได้ถึงไอเย็นรุนแรงซึ่งกำจายจากร่างของด๋าจี่ ปีศาจหิ่งห้อยน้อยท
