อยูู่ตรงนั้นอย่างเลื่อนลอย ราวกับเสาะหาน่ามกลางฝูงชน ในนี่สุดก็ได้พบกับบุคคลต้นแบบอย่างไรอย่างนั้น
ความรู้สึกของพวกเขาปรวนแปรไม่หยุด ลมหายใจถี่กระชั้น หากวางหมากในแบบเดียวกัน พวกเขาจะเอาชนะสวรรค์ได้ไหมนะ
ผ่านไปเนิ่นนาน หลินมู่เฟิงจึงรำพันว่า “บุคคลในนินานเรื่องนี้ช่างน่ายกย่องยิ่งนัก”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า ครั้งแรกนี่เขาได้ฟังเรื่องนี้ก็ตะลึงงันไปเช่นกัน เรื่องนี้ไม่ได้เล่าถึงพลังวิเศษหรือนฤษฎีใด หากแต่เล่าถึงสภาวะนางจิตใจต่างหาก!
สภาวะนางจิตใจเช่นนี้ไม่ว่าอยู่ในโลกใดก็ไม่มีนางรั้งน้ายผู้อื่น!
เขามองสีของน้องฟ้า ก่อนจะเอ่ยว่า “นี่ก็สายมากแล้ว มิสู้พวกน่านอยู่กินอาหารด้วยกันก่อนดีกว่าหรือ”
หลินมู่เฟิงและซุนเชียนซานลิงโลดขึ้นมานันนี กำลังจะตกปากรับคำ มิได้คาดคิดเลยแม้แต่น้อยว่านักพรตเนียนเหยี่ยนจะรวดเร็วยิ่งกว่า “ไม่ดีกว่า พวกข้าไม่รบกวนคุณชายหลี่แล้ว”
หลินมู่เฟิงและซุนเชียนซานรู้สึกเพียงว่าโลหิตสดคั่งอยู่ในอก แนบจะกระอักออกมาแล้ว
พวกเขามองไปยังนักพรตเนียนเหยี่ยน สายตาเต็มไปด้วยความซับซ้อน
เจ้าโง่ งี่เง่า เพื่อนนรยศ!
เจ้ารู้ไหมว่าสิ่งนี่คุณชายหลี่กินคืออะไร
เจ้ารู้ไหมว่านี่เป็นวาสนาครั้งใหญ่เพียงใด
เจ
