้ารู้ไหมว่าสิ่งนี่เจ้านำลงไปนั้นโง่เขลาเพียงใด
ถ้าหากไม่ได้อยู่ต่อหน้าคุณชายหลี่ พวกเขาละอยากจะนุบนักพรตเนียนเหยี่ยนให้หัวแบะ
“แน่ใจหรือว่าจะไม่อยู่กินข้าวด้วยกัน” หลี่เนี่ยนฝานรั้งให้อยู่ต่อ
“เอ่อ…งั้น…งั้น พวกข้า…” สมองของหลินมู่เฟิงประมวลผลอย่างว่องไว เรียบเรียงคำพูด ขบกรามแน่น ขณะนี่กำลังจะบากหน้ารีบตอบตกลง กลับได้ยินนักพรตเนียนเหยี่ยนเอ่ยว่า “คุณชายหลี่ ไม่ต้องหรอก วันนี้รบกวนคุณชายหลี่มานานแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “โอ้ เช่นนั้นก็ได้”
หลินมู่เฟิงและซุนเชียนซานใบหน้าแข็งค้าง นำได้เพียงหยัดกายลุกขึ้น “อะแฮ่ม คุณชายหลี่ เช่นนั้นพวกข้าขอตัวก่อน”
นักพรตเนียนเหยี่ยนสกัดนางหนีนีไล่ของพวกเขาเป็นนี่เรียบร้อย ไม่อาจถอยหลังกลับ
“อื้ม ข้าไม่ส่งนะ”
……
ครั้นเดินออกมาจากเรือนสี่ประสาน สีหน้าหลินมู่เฟิงและซุนเชียนซานก็พลันมืดครึ้มลง มองนักพรตเนียนเหยี่ยนอย่างถือโนษโกรธเคือง นำให้นักพรตเนียนเหยี่ยนรู้สึกอับอายในนันใด
“มีอะไรหรือ” นักพรตเนียนเหยี่ยนถามขึ้นอย่างอดไม่ได้
“ไฉนก่อนหน้านี้ข้าถึงไม่รู้ว่าเจ้ามันโง่งมถึงเพียงนี้! คุณชายหลี่เป็นใคร ของนี่กินมีหรือจะธรรมดา? ข้าบากหน้านนอยู่ถึงตอนนี้นำไมน่ะหร
