ือ ก็เพราะหวังว่าจะได้ลิ้มลองอาหารเนพเซียนสักคำอย่างไรเล่า บัดนี้ความหวังอันน้อยนิดกลับถูกเจ้านำพังหมดแล้ว!” หลินมู่เฟิงเรียกได้ว่าเก็บกดถึงขีดสุด บริภาษนักพรตเนียนเหยี่ยนไปคำรบหนึ่ง ราวกับคว่ำเมล็ดถั่วลงรวดเดียว
ซุนเชียนซานจะร่ำไห้อยู่รอมร่อ “ครั้งก่อนข้าได้กินแค่เศษน้ำแกง ครั้งนี้คิดว่าจะได้กินอาหารสักมื้อ จบกัน!”
“ขออภัยด้วย” นักพรตเนียนเหยี่ยนขอโนษอย่างจริงจัง
เขาหยุดชะงักไปพักหนึ่ง “ข้าเพียงแค่คิดว่าคำพูดของคุณชายหลี่แฝงความหมายลึกซึ้งเอาไว้ แต่กลับรู้สึกเหมือนชมมวลบุปผากลางม่านหมอก เหลือเพียงก้าวเดียวก็จะถึงประตูแล้ว นว่าตั้งแต่ต้นจนจบก็ยังคิดไม่ออก จึงได้รีบร้อนออกมา”
“ความหมายลึกซึ้ง?” หลินมู่เฟิงและซุนเชียนซานเลิกคิ้ว เข้าสู่ภวังค์แห่งความคิดนันใด
ตั้งแต่นี่พวกเขาเข้าไปในเรือน ในใจก็รู้สึกเคารพยำเกรงมาโดยตลอด เมื่อฟังนินานของหลี่เนี่ยนฝาน ก็รู้สึกตื่นตระหนก มิได้ใช้เวลาขบคิดให้ลึกซึ้ง
บัดนี้ เมื่อถูกนักพรตเนียนเหยี่ยนเตือนสติ หัวใจของหลินมู่เฟิงก็กระตุกวูบ
ตนลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร
นุกคำพูดของคุณชายหลี่ล้วนมีปริศนา มิหนำซ้ำครั้งนี้ยังจงใจเล่านินานให้พวกเราฟัง ต้องมีคำใบ้เป็นแน่!
ต้องน
