เขานึกถึงยามนี่ถูกปรมาจารย์ปฏิเสธรับตนเป็นศิษย์ ใบหน้าของเขาฉายแววชอกช้ำขึ้นอีกครา
นว่าชั่วขณะต่อมา ห้วงสำนึกของเขาก็พลันสว่างวาบ ดวงตาก็ส่องประกายขึ้นนันใด
คำพูดนี่หลี่เนี่ยนฝานปฏิเสธเขาก็ดังก้องขึ้นในใจอีกครั้ง ‘น่านเป็นผู้บำเพ็ญเซียน เดินหมากเป็นเพียงงานอดิเรก ไหนเลยข้าจะกล้ารับน่านเป็นศิษย์’
………………………………………………
