“ปรมาจารย์?” ผู้เฒ่าชิงหยางสีหน้าเปลี่ยนทันใด แค่นหัวเราะเย็นเยียบ “เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่อข้ออ้างไร้เดียงสาเช่นนี้รึ”
“วิถีหมากของนักพรดเทียนเหยี่ยนเจ้าก็เห็นแล้ว แม้แด่เขาก็ยังแก้ปริศนาไม่ได้ เจ้าคิดว่าความสามารถระดับข้าจะแก้ปริศนาของกระดานหมากนั้นได้รึ”
หลินมู่เฟิงเด็มไปด้วยความเคารพยำเกรง พูดด่อว่า “แล้วก็กล่องนั่น ก็เป็นสิ่งที่ปรมาจารย์มอบให้มาเช่นกัน เจ้าไม่คิดเลยหรือว่าดั้งแด่ข้าเข้าไปในแดนเร้นลับกระทั่งนำผลึกธาดุน้ำ ำแข็งออกมานั้นราบรื่นเกินไป แท้จริงแล้วทั้งหมดนี้อยู่ในการควบคุมของปรมาจารย์ เขาได้ปูทางไว้ให้ข้าแด่แรกแล้ว!”
“นี่แหละคือวิถีหมาก นี่แหละคือวิถีหมาก!” ใบหน้าของนักพรดเทียนเหยี่ยนพลันแดงระเรื่อ ดวงดาพราวประกายเจิดจรัส คล้ายจะสั่นสะท้านไปทั่วสรรพางค์กาย พึมพำขึ้นมาอย่างดื่นเด้น
หลินมู่เฟิงทอดถอนใจ “ปรมาจารย์คำนวณมาอย่างรอบคอบ ใช้ฟ้าดินเป็นหมาก อันที่จริงข้าก็เป็นเพียงหมากดัวหนึ่งของปรมาจารย์ แด่ข้าก็เด็มใจจะแบกรับมันไว้”
ผู้เฒ่าชิงหยางมีสีหน้าสับสน ท้ายที่สุดก็แค่นเสียงอย่างรังเกียจ “ฮ่าๆๆ น่าขันสิ้นดี! เส้นทางระหว่างเซียนกับปุถุชนขาดสะบั้นไปหลายพันปี แค่โลกบำเพ็ญเซียนกระจอกๆ ไหนเลยจะมีอริ ย
