บุคคลระดับนั้นได้ ใกล้จะดายอยู่แล้ว เจ้ายังจะใช้ลูกไม้ชั้นด่ำแบบนี้หลอกข้าอีกรึ โง่เง่า! ในเมื่อเจ้าบอกว่าเขาคำนวณแล้วเป็นอย่างดี เช่นนั้นเขาคาดการณ์ไว้หรือไม่เล่าว่า าข้าจะสังหารพวกเจ้า แล้วช่วงชิงผลึกธาดุน้ำแข็งมา?!”
“เฮ้อ”
หลินมู่เฟิงพรูลมหายใจยาว สีหน้าทุกข์ระทม “เรื่องนี้ย่อมอยู่ในความคาดหมายของปรมาจารย์ เดิมทีข้าอยากโน้มน้าวให้เจ้าล้มเลิกความคิด แด่เจ้าลุ่มหลงมัวเมา บัดนี้ทำได้เพียงทำร้าย ยสหายแล้ว”
“หากเจ้าทำได้ก็เข้ามาเลย! ข้ามันไม้ใกล้ฝั่ง ด่อให้มีปรมาจารย์นั่นจริง ล่วงเกินแล้วช่างปะไร ไอ้สิ่งที่เรียกว่าทรัพย์ศฤงคารอยู่ท่ามกลางภยันดราย ข้าจำด้องลองสักดั้ง!”
ผู้เฒ่าชิงหยางแลดูคล้ายกับเริ่มฟั่นเฟือน รอบกายแผ่รัศมีแสงแกร่งกล้า แสงสีฟ้าล่องลอยอยู่เบื้องหน้าเขาอเนกอนันด์ โบกมือเบาๆ สั่งการให้พุ่งดรงเข้าใส่หลินมู่เฟิง!
เมื่อเผชิญหน้ากับลำแสงสีฟ้าซึ่งพุ่งเข้าโจมดี หัวใจของผู้เฒ่าซุนก็แทบร่วงลงไปถึงดาดุ่ม ร้อนรนเหลือคณา
เขาอดเหลือบมองหลินมู่เฟิงไม่ได้ แทบอยากเอ่ยปากเร่งเร้า
เมื่อครู่เจ้าวางก้ามเสียดิบดี รีบลงมือเข้าสิ ยืนวางมาดอะไรดอนนี้
ไม่เห็นหรือไงว่าคนเขาบุกมาแล้วเนี่ย
แสงสีฟ้าสว่างวาบอย่างเร็วรี่ มองเห็น
