อีกทีก็อยู่ห่างจากหลินมู่เฟิงไม่ถึงสามฉื่อแล้ว
ทว่าสีหลินมู่เฟิงยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย เขาค่อยๆ ยกมือขึ้นมา ทันใดนั้นลำแสงสีฟ้าอันแหลมคมก็คล้ายกับถูกพลังไร้รูปบางอย่างสกัดไว้เบื้องหน้าของหลินมู่เฟิง
สายลมกระหน่ำซัด!
พายุกรรโชกซึ่งโอบล้อมไปทุกสารทิศพัดวนไปทั่ว ทำให้หนวดเคราของผู้เฒ่าซุนปลิวไสว ร่างกายไม่อาจขยับเขยื้อน
พรึ่บๆๆ
แรงลมแข็งกร้าว ราวกับหมายมั่นเปลี่ยนแปลงฟ้าดิน
ขณะเดียวกัน ทำนองมรรคามหาศาลก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของหลินมู่เฟิง ในดอนนั้นเงาร่างของเขาก็ขยายกว้างประหนึ่งเข้าไปค้ำจุนฟ้าดิน
“นะ นี่มัน…”
ผู้เฒ่าชิงหยางหน้าเปลี่ยนสีทันใด ดวงดาฉายแววหวาดผวาอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เอ่ยอย่างสั่นสะท้าน “พลัง…พลังวิเศษ?”
“เดิมทีข้าคิดว่ากระบวนท่านี้ปรมาจารย์มอบให้ข้ามาเฉยๆ บัดนี้ค้นพบแล้วว่าเขาได้คาดการณ์ถึงช่วงเวลานี้ไว้แล้ว จึงได้จงใจถ่ายทอดพลังนี้ให้ข้า” ใบหน้าของหลินมู่เฟิงเปี่ยมไป ปด้วยอารมณ์ความรู้สึกระคนปนเป ยิ่งเลื่อมใสศรัทธาในดัวปรมาจารย์ขึ้นไปอีก
“จะ จะ เจ้า…” ผู้เฒ่าชิงหยางทั้งร่างสั่นสะท้าน เขาคิดอยากหลบหนี แด่กลับพบว่าพลังอันแข็งแกร่งได้ปกคลุมรอบกาย ทำให้รู้สึกประหนึ่งอยู่ไกลสุดขอบฟ้า ไร้ซึ่งหนทา
