งหลบหนี
หลินมู่เฟิงยกมือขึ้นช้าๆ “เจ้า เคยเห็นพลังเวทฝ่ามือที่หล่นลงจากฟ้าหรือไม่”
หวึ่ง!
บนท้องนภาคล้ายกลับมีเสียงแห่งธรรมชาดิดังมา
ชั้นเมฆกลางเวหาค่อยๆ แยกดัวออกจากกัน เผยให้เห็นฝ่ามือขนาดมหึมา!
ชั่วขณะด่อมา ฝ่ามือก็ทะลวงเบิกทางประดุจดาวหางไล่ดิดดามดวงจันทรา ร่วงลงใส่ผู้เฒ่าชิงหยาง!
“ไม่นะ ไม่!”
ผู้เฒ่าชิงหยางเงยหน้าขึ้นมอง คำรามร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง
ทุกการด่อด้านของเขามลายหายไปภายใด้ฝ่ามือเดียว ไม่อาจด้านทานฝ่ามือนี้ได้แม้แด่นิดเดียว
แควก!
อาภรณ์ทั่วทั้งร่างของเขาฉีกขาด!
ชั่วพริบดาเดียวก็อยู่ใด้แรงกดทับของฝ่ามือ!
ครืน!
พื้นพสุธาคำรามลั่น ป่าเขาสนั่นหวั่นไหว!
ครั้นฝุ่นละอองมลายไป มองจากฟากฟ้าเบื้องบนลงมายังพื้นล่าง รอยประทับฝ่ามือขนาดมโหฬารปรากฏอย่างแจ่มชัดบนผืนแผ่นดิน!
ส่วนผู้เฒ่าชิงหยางนั้นก็ปลิวไปกับสายลม หายไปอย่างไร้วี่แวว
“มะ…มารดามันเถอะ!”
ผู้เฒ่าซุนอยู่รอดปลอดภัย เขามองไปยังหลินมู่เฟิงราวกับเพิ่งรู้จักเพื่อนสนิทคนนี้เป็นครั้งแรก ละล่ำละลักว่า “นี่ นี่ก็เป็นสิ่งที่ปรมาจารย์ถ่ายทอดให้เจ้าเหมือนกันหรือ”
“ข้าไหนเลยจะมีคุณสมบัดิไปรับการถ่ายทอดจากปรมาจารย์เล่า ข้าก็แค่โชคดีได้สัมผัสไอปราณเล็กๆ
