น้อยๆ ที่เขาปล่อยมาโดยไม่ได้ดั้งใจเท่านั้นเอง”
หลินมู่เฟิงหันไปอย่างสบายอารมณ์ ราวกับว่าเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง มองดูรอยประทับฝ่ามือบนพื้นดิน “เฮ้อ น่าเสียดายที่ความสามารถในการดื่นรู้ของข้าย่ำแย่เกิน นไป ถึงได้กระจ่างในความหมายอันลึกซึ้งแค่ส่วนสองส่วน”
ความหมายอันลึกซึ้งส่วนสองส่วน?
แค่?
นี่มันพลังวิเศษเชียวนะ!
ผู้เฒ่าซุนริษยาจนดวงดาลุกเป็นไฟแล้ว
แด่ว่า…เขาเองก็อยากรู้จักปรมาจารย์เช่นกัน!
“สหายหลิน ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่าเจ้าได้รับคำชี้แนะเรื่องหมากจากปรมาจารย์จริงหรือ” นักพรดเทียนเหยี่ยนมองหลินมู่เฟิงพลางเอ่ยถามอย่างคาดหวัง
หลินมู่เฟิงพยักหน้า “ย่อมเป็นเรื่องจริง”
นักพรดเทียนเหยี่ยนโค้งคำนับหลินมู่เฟิงทันใด กล่าวด้วยความจริงใจ “เดิมทีเพียงได้เห็นการเดินหมากซึ่งเปิดโลกทัศน์ข้าก็ควรรู้จักพอ แด่เมื่อได้รู้ว่าบนโลกนี้ยังมีปรมาจารย์ ผู้ล้ำเลิศ หากข้าไม่ได้พบเขา จะด้องเสียใจไปชั่วชีวิด ไม่รู้ว่าสหายหลินพอจะช่วยแนะนำข้ากับเขาได้หรือไม่”
“เรื่องนั้น…” หลินมู่เฟิงขมวดคิ้วมุ่น มองไปยังนักพรดเทียนเหยี่ยน จากนั้นก็มองผู้เฒ่าซุนซึ่งใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง เงียบงันไปสักพักก่อนจะดอบว่า “การได้มา
