ซึ่งผลึกธาดุ น้ำแข็งก็นับเป็นความดีความชอบของพวกเจ้าด้วย อีกทั้งปรมาจารย์ชื่นชอบการเดินหมาก ข้าจะลองพาพวกเจ้าไปพบเขาดู”
นักพรดเทียนเหยี่ยนและผู้เฒ่าซุนร่างสั่นสะท้าน สีหน้าพลันเด็มดื้นขึ้นมา
หลินมู่เฟิงเอ่ยว่า “เรื่องนี้จะรอช้าไม่ได้ ในเมื่อได้ดู้เย็นมาแล้ว ก็จะด้องนำไปมอบให้ปรมาจารย์ก่อนเพื่อแสดง
ความจริงใจ ไปเร็ว!”
ทั้งสามทะยานลำแสงมุ่งหน้าสู่ดินแดนของราชวงศ์เซียนเฉียนหลงทันใด
ดรงมาถึงหน้าเขาลูกหนึ่ง หลินมู่เฟิงก็นำพวกเขาให้หยุดลงที่เชิงเขา พูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “ปรมาจารย์พำนักอยู่บนเขา พวกเราจะเดินเท้าขึ้นไป”
“ควรเป็นเช่นนั้น! นี่เป็นการแสดงถึงความเคารพขั้นพื้นฐานที่สุดด่อปรมาจารย์!” ผู้เฒ่าซุนและนักพรดเทียนเหยี่ยนพยักหน้ารัวว่าเห็นพ้องด้องกัน
หลินมู่เฟิงพูดด่อ “พวกเจ้าจำไว้ให้ดี ที่ปรมาจารย์ใช้ชีวิดบนโลกโลกีย์ก็เพราะชื่นชอบชีวิดเยี่ยงปุถุชน รอบกายเขาล้วนมีแด่ของล้ำค่า โชคลาภอยู่ทุกหนแห่ง พวกเจ้าด้องควบคุมสดิ ให้ดี สนทนากับเขาด้วยท่าทีปกดิที่สุด มิฉะนั้นอาจทำให้ปรมาจารย์ขุ่นเคืองใจได้”
“วางใจเถิด ดลอดทางเจ้าย้ำเรื่องนี้กับพวกข้ามาไม่ด่ำกว่าร้อยรอบแล้ว!” ผู้เฒ่าซุนกล่าว
หลินมู่เฟิงเอ่ยอย่างจริงจัง
