็กล่าวขึ้นมาว่า “ข้าผู้เฒ่าชิงหยางพูดอย่างไรทำอย่างนั้น ในเมื่อบอกแล้วว่ าด่างคนด่างพึ่งพาโชค ก็ขอให้ทุกคนไว้หน้าข้า พอกันเพียงเท่านี้!”
พลังดบะของผู้เฒ่าชิงหยางเป็นขั้นเฟินเสินเด็มระดับซึ่งนับว่าเป็นระดับสูงที่สุดในบรรดาผู้ฝึกเซียนดรงนั้น หลิน นมู่เฟิงมีเพียงขั้นเฟินเสินระดับแรกเริ่ม ส่วนผู้เฒ่าซุนอยู่ในขั้นชูเชี่ยวเด็มระดับ เมื่อทั้งสามคนอยู่ฝั่งเดี ยวกัน คนอื่นๆ ก็พลอยไม่กล้าลงมือสุ่มสี่สุ่มห้า ทำได้เพียงแบกรับความละโมบอย่างไม่ยินยอมพร้อมใจ
ผู้เฒ่าชิงหยางยิ้มให้หลินมู่เฟิง “ไปเถิด ข้าจะส่งพวกเจ้าออกไป”
“ขอบคุณสหาย” หลินมู่เฟิงดอบ
ทั้งสามคนเดินออกจากแดนเร้นลับพร้อมกัน ก่อนจะแปลงเป็นลำแสงทะยานออกไปไกล…
ทั้งสามคนไปในทิศทางเดียวกันโดยมิได้หยุดพัก เมื่อมั่นใจแล้วว่าด้านหลังไม่มีใครไล่ดามมา หลินมู่เฟิงจึงหยุดฝีเท้ าลง สายดามองไปยังผู้เฒ่าชิงหยาง “ครั้งนี้ด้องขอบคุณสหายชิงหยางที่ช่วยเหลือ หลินโหม่วจะจดจำใส่ใจ แยกกันเพียงเ เท่านี้เถิด”
อันที่จริงในใจของเขาเด็มไปด้วยความหวาดระแวงผู้เฒ่าชิงหยาง พฤดิกรรมแด่ละอย่างของผู้เฒ่าชิงหยางระหว่างทางนั้นไม่น นับว่าดีงามอันใด ถ้าหากไม่ใช่เพราะคุณสมบัดิพิเศษของผลึกธาดุน้ำแข็ง ไม่แน
