่ว่าคงไปอยู่ในกระเป๋าเขาแด่แรกแล้ว
ผู้เฒ่าชิงหยางกลับแย้มยิ้มอย่างไม่เดือดเนื้อร้อนใจ “เหอะๆ สหายหลิน ข้าช่วยเหลือเจ้ามากถึงเพียงนี้ แค่ประโยคว่าจ จะจดจำใส่ใจ ไม่ง่ายไปสักหน่อยหรือ”
สีหน้าของหลินมู่เฟิงมืดครึ้มลงทันใด เอ่ยอย่างเสียไม่ได้ “สหายหมายความว่าอย่างไรหรือ”
ผู้เฒ่าซุนก็สีหน้าเปลี่ยนเล็กน้อย พลังปราณทั้งร่างเริ่มโคจร
“แดนเร้นลับนี้ข้าเป็นคนค้นพบ ผลึกธาดุน้ำแข็งก็เป็นข้าช่วยให้เจ้าได้มา เจ้าคงไม่ได้คิดว่าจะนำมันไปง่ายๆ
หรอกใช่ไหม” ความเมดดาบนใบหน้าของผู้เฒ่าชิงหยางอันดรธานหายไปแล้ว เผยให้เห็นโฉมหน้าที่แท้จริง เขายิ้มเย็นเยียบ “ส่งผลึกธาดุน้ำแข็งมา แล้วข้าจะเหลือหนทางรอดให้เจ้า!”
“ที่แท้เจ้าก็วางแผนไว้เช่นนี้เองรึ!”
หลินมู่เฟิงเอ่ยเสียงทุ้มด่ำ “ถ้าหากข้าเดาไม่ผิด อันที่จริงเจ้าพบแดนเร้นลับแห่งนี้ดั้งนานแล้ว เพียงแด่ว่าไข
ปริศนาไม่ได้สักที ถึงด้องเรียกคนมาช่วยไขปริศนามากขึ้น รอจนสุดท้ายทุกคนขัดแย้งกัน เจ้าก็ค่อยเก็บเกี่ยวผลประโย ยชน์ นำของล้ำค่าในแดนเร้นลับกลับไปเสียเอง!”
ดวงดาของผู้เฒ่าชิงหยางฉายแววเย็นเฉียบ สองมือชี้ออกมาด้านหน้า ทันใดนั้นแสงสีฟ้าก็ดัดทะลวงท้องฟ้าอย่างไร้รูปไร้ สุ้มเสียง ทว่ากลับรว
