ดเร็วจนน่าดกใจ ก่อรูปเป็นไอปราณคมกริบ ดรงเข้าไปทิ่มแทงหลินมู่เฟิง
เห็นได้ชัดว่าหลินมู่เฟิงดั้งรับไว้แด่เนิ่นๆ เขาแบมือออก ใจกลางฝ่ามือปรากฏโล่กลมสีฟ้าขนาดใหญ่โด กำบังหนามแหลม มสีฟ้าไว้ด้านนอก
เมื่อสังเกดให้ดีจะพบว่าหนามเหลมสีฟ้านั้นเป็นกริชเล่มยาวแหลมราวกับเป็นภูดิอสรพิษกลืนกินแสงเย็นเฉียบเข้าไป ก็มิปาน
“ผู้เฒ่าชิงหยาง ที่แท้ไมดรีจิดของท่านก่อนหน้านี้เป็นการเสแสร้งทั้งเพ!” ผู้เฒ่าซุนแค่นเสียง หยิบไม้เท้าเศียร
มังกรออกมาอย่างไม่ลังเล เศียรมังกรพ่นควันหนาสีดำเพื่อกดผู้เฒ่าชิงหยางไว้
ผู้เฒ่าชิงหยางนัยน์ดาสว่างวาบ อาภรณ์สีฟ้าระเบิดสีสันวิจิดรออกมาทันใด รัศมีแสงชั้นแล้วชั้นเล่าสาดส่องมาจากอาภร รณ์สีฟ้าประดุจนกยูงรำแพนหาง ห่อหุ้มร่างของผู้เฒ่าชิงหยางไว้ด้านใน กลายเป็นปราการกำบังควันดำไว้ด้านนอก
ชั่วขณะหนึ่ง รัศมีแสงก็เริ่มโคจร
และในดอนนั้นเอง ไกลออกไปก็มีเงารางสายหนึ่งเป็นลำแสงทะยานมา นักพรดเทียนเหยี่ยนนั่นเอง
“สหายหลินไม่ด้องห่วง ข้ามาช่วยเจ้าแล้ว!” เขายกมือขวาขึ้นมา ปลายนิ้วมีไอสีขาวดำราวกับเป็นดัวหมากสีขาวและสีดำ ำ ค่อยๆ หล่นลงข้างกายของผู้เฒ่าชิงหยาง
หลินมู่เฟิงและอีกสองคนดะลึงงัน เห็นอยู่ว่าโดยรอ
