ลั่วซืออวี่เอ่ยเสียงเย็น “ข้าขอเตือนเจ้าว่าทางที่ดีอย่าแตะต้องนาง มิฉะนั้นเจ้าได้ตายอนาถแน่!”
“เหอะๆ ทำเป็นพูดดีไป!” นักพรตเทียนหมัวหัวเราะเยาะอย่างไม่แยแส
ผู้อยู่เหนือเซียนอะไร
ผู้บรรลุมรรคผลอะไร
ไม่ต้องเอ่ยถึงโลกบำเพ็ญเซียน โลกเซียนที่แท้จริงนั้นมีหรือเปล่าก็ไม่รู้
หากมีผู้ที่แข็งแกร่งพรรค์นั้นจริง ตนจะอยู่รอดปลอดภัยมาถึงตอนนี้ได้หรือ เก่งจริงก็มาฆ่าข้าสิ!
ในยามนั้น นานนานนั่งอยู่บนต้นไม้ กัดริมฝีปากแน่น สายตาหวาดผวามองนักพรตเทียนหมัวซึ่งย่างเยื้องเข้ามาใกล้ข ขึ้นทุกที
นัยน์ตาของนักพรตเทียนหมัวฉายแววความหิวกระหาย ยื่นมือผอมแห้งออกมาพลางเอ่ยเสียงเย็นเยียบ “ส่งกระดาษคำอวยพรแผ่ นนั้นให้ข้า!”
นานนานกำแผ่นกระดาษแน่น ส่ายหน้าแล้วขยับหนี
แสงสีแดงสว่างวาบในดวงตาของนักพรตเทียนหมัว สองมือกางออก ไอดำรวมตัวก่อนจะฟาดเข้าใส่นานนาน!
หัวเราะเย้ยหยันเอ่ย “ก็แค่รากปราณระดับล่าง ไม่ได้มีราคาอะไร ฆ่าให้ตายก็สิ้นเรื่อง!”
“หยุดนะ!”
จักรพรรดิลั่วและอีกสองคนตะลึงงัน ฉับพลันก็สัมผัสได้ว่ามือเท้าเย็นเฉียบ แยกเขี้ยวยิงฟัน
กระนั้นแล้ว ทันทีที่ไอดำกำลังจะแตะต้องนานนาน กระดาษคำอวยพรก็พลันส่องแสงเจิดจ้า ไอปราณอัน
