แข็งแกร่งก็ปรากฏ ขึ้นทันควันราวกับเซียนลงมาจุติ ชวนให้โลกหยุดนิ่งลง
ไอดำกลุ่มนั้นค่อยๆ กระจัดกระจายออกคล้ายกับปลิวไปตามกระแสลม
“นี่ นี่มัน…”
นักพรตเทียนหมัวใจเต้นระส่ำ มองกระดาษคำอวยพรอย่างตื่นตระหนก ผงะถอยไปด้านหลัง ในใจเกิดความรู้สึกร้อนรน
กระดาษคำอวยพรแผ่นนั้นบินออกมาจากมือของนานนาน นิ่งค้างอยู่กลางอากาศ ก่อนจะคลี่ออกด้วยตัวเอง
ชั่วขณะนั้น ไอปราณแข็งแกร่งระเบิดออกจากกระดาษเขียนคำอวยพร พวยพุ่งขึ้นฟ้าราวกับกำลังจะทะลวงหมู่เมฆ
ยามที่ม้วนกระดาษคลี่ออกโดยสมบูรณ์ ลำแสงสีขาวนวลสายหนึ่งพุ่งจากใจกลาง สว่างไสวไปทั่วทั้งผืนป่าทึบ
แกร็ก!
พลังซึ่งนักพรตเทียนหมัวสร้างขึ้นทั้งปวงถูกสะเทือนจนกระจุย เหล่าภูติผีปีศาจในป่าล้วนอกสั่นขวัญแขวน แม้แต่ดวงว วิญญาณก็สั่นสะท้านตามไปด้วย ทรุดเข่าคำนับลงต่อหน้าลำแสงนั้นอย่างเคารพนบนอบ
นักพรตเทียนหมัวหน้าถอดสีจนดูขาวซีด แม้แต่ฟันก็สั่นกระทบกัน “ซะ ซะ ซะ…เซียน?!”
ร่างของเขาถอยกรูดไปเรื่อยๆ ความหวั่นผวาเข้ากลืนกินร่างจนเขาสมองชาหนึบ ในอกสั่นสะท้าน
ท่ามกลางลำแสงนั้น เห็นผู้เฒ่าคนหนึ่งได้อย่างชัดแจ้ง ผมเผ้าและหนวดเคราสีขาว ชุดยาวปลิวไสว ถึงแม้จะไม่เห็นใบห หน้า ทว่ามีพลัง
