เทียนหมัว สายตาเย็นเยียบวาบผ่าน ชามกลมในมือส่องแสงสีแดงเจิดจ้า า มังกรจากเปลวเพลิงโผทะยานออกมากลืนกินทั้งสามหายไปในชั่วพริบตาเดียว
“ฟู่ว”
จงซิ่วค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้น ผ่อนลมหายใจยาว ดวงตาเปี่ยมความซับซ้อน คืนวันนี้ช่างพิศดารเร้าใจเสียจริง โดยเฉพาะ ภาพฉากสุดท้าย เกรงว่าจะเป็นเรื่องที่ยากลืมเลือนไปตลอดชีวิต
ทำให้ทำนองมรรคาจำแลงเป็นเซียนได้ ระดับพลังของปรมาจารย์จะต้องน่าสะพรึงกลัวเพียงใดกัน!
“มากับข้า”
จักรพรรดิลั่วพูดอย่างหนักแน่น จากนั้นจึงย่างกรายเดินเข้าไปหานานนานและกระดาษคำอวยพรนั่น
ครั้นอยู่ห่างเพียงครึ่งเมตรเห็นจะได้ เขาก็หยุดฝีเท้าลง ค้อมกายคำนับแผ่นกระดาษเขียนคำอวยพรนั้น พร้อมกล่ าวอย่างจริงใจ “ล่วงเกินแล้ว”
จากนั้นจึงหยิบกระดาษขึ้นมาเก็บไว้อย่างระมัดระวัง
“ซืออวี่ เจ้าอุ้มนานนาน พวกเรารีบกลับกัน”
ลั่วซืออวี่พยักหน้า อุ้มนานนานขึ้นมา แล้วทั้งสามก็แปลงเป็นลำแสงทะยานมุ่งสู่ราชวงศ์เซียนเฉียนหลง
