ปากอ้าค้างเป็นรูป ‘O’ รู้สึกเพียงว่าหัวใจของตนเต้นระส่ำ ไม่กล้าหายใจแรง
ลูกศิษย์ทั้งสามของนักพรตเทียนหมัวต่างขวัญหนีดีฝ่อ ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ตกใจทึ่มทื่อจนสมองชา กระโหลกแทบแ แยกออกจากกัน
เซียนโบกมือเบาๆ หยวนอิงก็พลันลอยไปอยู่เหนือศีรษะของนานนาน ก่อนจะใช้มือลูบลงไป
เซียนลูบศีรษะ มอบพลังอมตะให้แก่ข้า!
แก่นหยวนอิงนั้นเคลื่อนตามมือลงบนศีรษะของนานนาน คล้ายว่าหลอมละลายกลายเป็นหนึ่งเดียวกับร่างของนานนาน
นานนานมองทุกสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความสงสัย แต่ว่านางก็ค่อยๆ รู้สึกว่าหนังตาของตนเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ร่ างกายอบอุ่น ราวกับถูกแสงนวลโอบกอดไว้ จากนั้นเข้าสู่ห้วงนิทราไป
ลำแสงค่อยๆ กระจายตัว แผ่นกระดาษค่อยๆ พับเก็บ ก่อนจะร่วงหล่นลงดัง ‘แผละ’ ข้างกายของนานนาน
ไอปราณเบาบางระลอกนั้นก็อันตรธานไป โลกกลับสู่ความมืดมิดอีกครา ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียง ความฝัน
ลั่วซืออวี่กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เมื่อเห็นจักรพรรดิลั่วก็เอ่ยว่า “ท่านพ่อ…ท่านพ่อ”
“อย่าพูดให้มากความ!” จักรพรรดิลั่วเอ่ยปาก พูดอย่างระแวดระวัง “เคารพเลื่อมใสอยู่ในใจก็พอแล้ว”
เขามองไปยังลูกศิษย์ทั้งสามที่เหลือของนักพรต
