ผู้ฝึกตนที่พูดก่อนหน้าคลี่ยิ้มบาง “น่าสนใจ เช่นนี้ให้ข้าลองสักหน่อย”
เขาเหาะทะยานไปหยุดเบื้องหน้าผนังศิลา ใช้พลังปราณเป็นตัวหมาก วางลงบนกระดานหมากทันใด
ตึง!
ลงหมาก!
บนกระดานหมากมีตัวหมากปรากฏขึ้นเอง ไม่รู้ว่าทั้งสองห่างกันกี่ปี ถึงกับมาประลองฝีมือกันข้ามกาลเวลา
ถึงกระนั้น เดินไปได้เพียงสามตา ผู้ฝึกตนคนนั้นซึ่งเดิมทีพกความมั่นใจมาเต็มเปี่ยมก็พลันมีสีหน้าสับสน ดวงตาแดงก ก่ำ พลังปราณทั้งร่างเริ่มปั่นป่วน
“อ๊อก!”
เขากระอักโลหิตสดออกมา ถอยกรูดไปห้าก้าว นัยน์ตาพลันหมองมัวไร้แวว นี่เป็นลางบ่งบอกว่าจิตเต๋านั้นได้รับบาดเจ จ็บหนัก
“ปริศนาทารุณจิตธรรม”
ผู้คนสีหน้าพลันเปลี่ยนไป ต่างคนต่างเบนสายตาไปยังผู้เฒ่าชิงหยางด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก “ผู้เฒ่าชิงหยาง ก่อน
หน้านี้ท่านไม่เคยบอกนี่ว่านี่เป็นปริศนาทารุณจิตธรรม”
ผู้เฒ่าชิงหยางขมวดคิ้ว “ในเมื่อเป็นแดนเร้นลับ บททดสอบก่อนเข้าไปมีหรือจะง่ายดาย เรื่องนี้ต้องให้ข้าบอกพวกเจ จ้าด้วยหรือ”
ไม่มีใครพูดอะไร พวกเขาแลดูคล้ายกับสุขุมเยือกเย็น แท้จริงแล้วกลับเก็บงำเส้นสนกลในไว้
ในแดนเร้นลับ ความเป็นไปได้สารพัดประการล้วนมีโอกาสเกิดขึ้น ขอเพียงได้รับโอกาสสุดท้ายย่อมกลายเป็น
