ผู้มีชัย กักเก ก็บพลังและผงาดเหนือความสำเร็จของผู้อื่น จึงจะเป็นวิถีจอมราชา
แก่นแท้ของผู้บำเพ็ญเซียนมีเพียงประโยคเดียว ‘สหายตาย ข้ารอด!’
ไม่มีผู้ใดก้าวขึ้นหน้าอีกไปชั่วขณะ สถานการณ์ตกอยู่ในภาวะนิ่งงัน
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงแหบพร่าดังมา หัวเราะเย็นเยียบพลางเอ่ย “นักพรตเทียนเหยี่ยน มิสู้ท่านลงมือดูสักหน่อย ไม่ อย่างนั้นแดนเร้นลับคงเปิดไม่ออกไปตลอดกาล!”
นักพรตเทียนเหยี่ยน?
ทุกคนล้วนตะลึงงัน เบนสายตาไปมองยังผู้เฒ่าชุดดำพร้อมกัน
ผู้เฒ่าคนนี้ไว้เคราแพะ เรือนผมและหนวดกึ่งดำกึ่งขาว ใบหน้าซูบตอบ ยืนอยู่ในแถวหลังสุดของฝูงชน มิได้
ปริปากเอ่ยวาจาแต่อย่างใด
หลินมู่เฟิงเองก็หันไปด้วยความประหลาดใจ “นักพรตเทียนเหยี่ยน เจ้าคนคลั่งไคล้วิชาหมาก?”
“นึกไม่ถึงว่าผู้เฒ่าชิงหยางจะเชิญเขามาด้วย!” ผู้เฒ่าซุนเองก็ตื่นอกตกใจไม่แพ้กัน
เหตุที่นักพรตเทียนเหยี่ยนเลื่องชื่อลือนามก็เพราะเขารักการเดินหมากยิ่งชีพ ใช้ทั้งชีวิตไปกับการเดินหมาก
ว่ากันว่าพรสวรรค์ของเขาโดดเด่นเป็นหนึ่งไม่มีสอง อายุเพียงสี่สิบปีก็สำเร็จขั้นหยวนอิง เพียงแต่ว่าตั้งแต่นั้นม มา
ไม่รู้ว่าผีอะไรเข้าสิง นึกครึ้มหลงใหลในวิถีเดินหมาก ไม่เพียงเลิกบำเพ็ญเพียร พลังตบะ
