เดียวกัน ไม่ม มีใครรู้ว่าทางเส้นใดถูก ทางเส้นใดผิด วิถีเดินหมาก วิถีเดินหมาก…”
“แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่าเส้นทางใดถูกต้อง แต่ข้ารู้ว่าเดินตามปรมาจารย์ย่อมไม่ผิดพลาด” ผู้เฒ่าซุนมองหลินมู่เฟิง กล่าวด้วยความอิจฉา “หากเจ้าไม่ยินยอมพร้อมใจจะเป็นตัวหมากของปรมาจารย์ มิสู้มอบให้ข้าจะดีกว่า”
“เจ้า?” หลินมู่เฟิงชายตามองผู้เฒ่าซุน หัวเราะอย่างผยองใจ “เจ้าคู่ควรรึ”
ในตอนนั้นเอง สีหน้าของนักพรตเทียนเหยี่ยนก็ย่ำแย่เสียเต็มประดา ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ เหงื่อเม็ดใหญ่บนใบหน น้าแลดูประดุจเม็ดฝนกระหน่ำลงมา สุดท้ายแล้วทั้งร่างก็สั่นเทา กระอักเลือดออกมาดัง ‘อั่ก’
“ข้าผิดแล้ว ข้าผิดตรงไหนกัน” ความสับสนและคลุ้มคลั่งประดังกันอยู่ในดวงตาของเขา จับจ้องไปยังกระดานหมาก จิต ตเต๋าจวนจะพังทลายอยู่รอมร่อ
“เฮ้อ ข้าเอง”
หลินมู่เฟิงขึ้นหน้าไปพยุงนักพรตเทียนเหยี่ยน ยกมือขึ้นชี้กระดานหมาก ทันทีที่ลงหมากไป กระดานหมากก็พลันเปลี่ยนแป ปลง หมากทั้งกระดานดูราวกับมีชีวิตขึ้นมา
เดินไปเพียงตาเดียว จุดจบคล้ายกับถูกลิขิตไว้แล้ว ผนังศิลาไม่ได้เดินหมากต่อ ทว่าหมากทั้งกระดานก็อันตรธาน
หายไป เกิดเป็นเสียงดัง ‘ครืน’ ผนังศิลานั้นเริ่มเคลื่อนขึ้นเรื่อยๆ!
