ผวาอย่างห้ามไม่อยู่ แทบเอ่ยปากเนื้อตัว วสั่นเทิ้ม “เดี๋ยวก่อน! เจ้าบอกว่าเจ้าเคยเห็นที่เรือนของปรมาจารย์ เป็นเรื่องบังเอิญหรือ หรือว่า…ปรมาจารย์จงใจให ห้เจ้าเห็น?”
ใบหน้าของหลินมู่เฟิงแฝงความเคารพยำเกรง เอ่ยเสียงเคร่งขรึม “เป็นไปได้มาก เกรงว่าปรมาจารย์จะรู้ว่าโจทย์ในแดนเร ร้นลับนี้ไม่ใช่ข้า ผู้ฝึกตนคนอื่นก็แก้ได้ จึงจงใจชี้แนะข้ารอบหนึ่ง!”
คาดการณ์ได้แม่นยำ!
นี่สิถึงจะเรียกว่าคาดการณ์ได้แม่นยำจริงๆ !
ผู้เฒ่าซุนสัมผัสได้ว่าหัวใจของตนกำลังกระตุก สมองชาวาบ ราวกับว่าในความเวิ้งว้างมีดวงตาคู่หนึ่งมองมายังตน มือไร้รูปร่างข้างหนึ่งกำลังขับเคลื่อนทุกสิ่ง
หลินมู่เฟิงและผู้เฒ่าซุนมองหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างมองเห็นความเคารพเลื่อมใสอย่างยิ่งยวดในดวงตาของกันและกัน
คำพูดมาหยุดที่ริมฝีปาก แต่กลับต้องฝืนกล้ำกลืนลงคอไป ไม่กล้าเอ่ยออกมา
ใช้ฟ้าดินเป็นกระดานหมาก สรรพสิ่งเป็นตัวหมาก!
นี่สิจึงจะเป็นระดับของปรมาจารย์!
ทุกครั้งที่ประสบพบเจอเรื่องราวต่างๆ พวกเขาจะเกิดความรู้สึกว่าระดับของปรมาจารย์นั้นสูงส่งไร้ขีดจำกัด!
ไม่อาจจินตนาการ ไม่อาจคาดเดา!
หลินมู่เฟิงมองไปยังนักพรตเทียนเหยี่ยน แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงซับซ้อน “ศาสตราหมื่นพัน มุ่งสู่เส้นทาง
