หลี่เนี่ยนฝานมองนานนาน เอ่ยอย่างประหลาดใจ “นานนานอยากบำเพ็ญเซียนหรือ”
“อื้ม”
นานนานพยักหน้าด้วยความจริงจังตั้งใจ ยกกำปั้นขึ้นมาพูดว่า “ข้าจะไปสู้กับปีศาจเพื่อปกป้องทุกคน!”
“ฮ่าๆๆ มีปณิธาน! ถ้าหากเจ้าได้เข้าสำนัก พี่จะให้ของขวัญเจ้าชิ้นหนึ่ง” หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะร่า
ก่อนหน้านี้เด็กคนนี้ถูกปีศาจจับไป นางย่อมจดจำได้ขึ้นใจ
“จริงหรือ” ดวงตาของนานนานพลันเป็นประกาย พยักหน้ารัวอย่างมุ่งมั่น พร้อมยื่นมือออกมาพูดว่า “เกี่ยวก้อย”
หลี่เนี่ยนฝานหุบยิ้มทันใด “ได้ เกี่ยวก้อย!”
“พี่เนี่ยนฝาน ข้าก็อยากบำเพ็ญเซียน”
“ข้าด้วย ข้าก็อยากไป!”
เด็กน้อยคนอื่นๆ ก็พูดขึ้นเซ็งแซ่
“โอ้? พวกเจ้าอยากบำเพ็ญเซียนไปเพื่ออะไรหรือ” หลี่เนี่ยนฝานถามด้วยความสงสัยใคร่รู้
“ข้าอยากไปดูซุนหงอคง!”
“ข้าอยากบินได้”
“ข้าอยากไปบุกตำหนักสวรรค์!”
เด็กๆ พูดเจื้อยแจ้วไปต่างๆ นานา สิ่งที่พูดออกมาล้วนทำให้ผู้คนหัวเราะกันถ้วนหน้า
หลี่เนี่ยนฝานอดนึกขบขันไม่ได้ ดูท่าเรื่องบันทึกท่องประจิมที่ตนเล่าจะมีอิทธิพลต่อพวกเขามากทีเดียว ถึงกับทำให้เด็กๆ หลงใหลการบำเพ็ญเซียน
ก็เหมือนกับในโลกเดิมซึ่งนิยายกำลังภายในทำให้เด็กทุกคนต่างมีความฝันอยากจะเป็นจอมยุท
