ธ์
เพียงแต่ว่า ความฝันนี้ก็มาพร้อมกับอุปสรรคและความท้าทายครั้งใหญ่ ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วจะมีกี่คนที่บำเพ็ญเพียรได้สำเร็จผล
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มเอ่ย “เช่นนั้นพวกเจ้าต้องพากเพียรให้มาก! พยายามเข้าสำนักให้เร็วสักหน่อย จะได้เป็นผู้บำเพ็ญเซียน”
ครั้นบอกลาทุกคนแล้ว หลี่เนี่ยนฝานก็มุ่งหน้าไปในตลาดของเมืองลั่วเซียน เดินตรงดิ่งไปถึงแผงขายปลาอย่างชำนิชำนาญ
“คุณชายหลี่” เถ้าแก่เจ้าของแผงเห็นหลี่เนี่ยนฝาน ก็พลันกระตือรือร้นขึ้นมา “ไม่ได้เห็นท่านมาซื้อปลานานแล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานกล่าวว่า “ช่วงนี้ออกไปล่าสัตว์น่ะ กินเนื้อสัตว์ป่ามาสักระยะแล้ว”
“เยี่ยมยอด!”
เถ้าแก่เจ้าของแผงยกนิ้วโป้งให้หลี่เนี่ยนฝาน ก่อนจะถามว่า “คุณชายหลี่ อยากได้ปลาตัวไหนบ้าง”
“เถ้าแก่ ปลาของท่านสู้เมื่อก่อนไม่ได้เลย” หลี่เนี่ยนฝานส่ายหน้า พูดอย่างเสียไม่ได้ “ปลาตัวเล็ก แม้แต่ประเภทของปลาก็น้อยลงด้วย”
“เฮ้อ อย่าพูดเลย”
เจ้าของแผงทอดถอนใจ “ทะเลสาบจิ้งเยวี่ยมีปีศาจอาละวาด ข้าทำได้เพียงไปจับปลาจากที่อื่นมา คุณภาพย่อมไม่อาจสู้ปลาในทะเลสาบจิ้งเยวี่ย”
หลี่เนี่ยนฝานจึงถามอย่างฉงนใจ “ปีศาจอาละวาด แล้วไม่มีใครมาจัดการหรือ”
“จัดการไม่ไหวหรอก ช่วงนี
