้ภูตผีปีศาจเยอะแยะปั่นป่วนไปหมด รู้สึกว่าคงจะเป็นสารทฤดูที่วุ่นวายทีเดียวเชียวละ” เถ้าแก่ถอนหายใจอีกครั้งด้วยความรู้สึกกังวลใจแทนใต้หล้า
หลี่เนี่ยนฝานฉุกคิดถึงในป่า ช่วงนี้ก็ไม่ค่อยเงียบสงบสักเท่าไร
“ไม่รู้ว่าจะสงบลงเมื่อไหร่ สถานการณ์แบบนี้น่าอึดอัดจริงๆ เลยนะ” หลี่เนี่ยนฝานรำพัน
อาศัยอยู่ในโลกบำเพ็ญเซียน สิ่งเดียวที่ไม่ดีก็คือต้องคอยระแวดระวังปีศาจอยู่ตลอดนี่แหละ
เป็นปุถุชนนี่ลำบากจริงๆ!
ต๋าจี่ซึ่งคอยอยู่ข้างกายหลี่เนี่ยนฝานก็สีหน้าตระหนกเล็กน้อย ลอบตั้งมั่นในใจ “เห็นทีต้องรีบรบเร้าน้องสาวให้เร่งบรรเทาความกังวลใจครั้งนี้ของนายท่านเสียแล้วละ”
หลี่เนี่ยนฝานให้เถ้าแก่เจ้าของแผงเลือกปลาตัวใหญ่สองสามตัวเพื่อนำมาใช้เป็นอาหารสำหรับวันถัดๆ ไป ก่อนถึงเทศกาลเซิ่งหยวน เขาเตรียมตัวจะไม่ออกจากบ้านแล้ว
ระยะนี้ปีศาจอาละวาด ตนและต๋าจี่ล้วนเป็นแค่ปุถุชน เมื่อคำนึงถึงชีวิตอันน้อยนิด พวกเขาออกจากบ้านให้น้อยสักหน่อยย่อมดีกว่า
……
เทือกเขาชูอวิ๋นทอดยาวไปไกลสุดลูกหูลูกตา
ที่นี่หน้าผาสูงชัน ต้นหญ้าขึ้นรกชัฏ ทว่าต้นไม้ใหญ่กลับบางตา ฉะนั้นยามปกติจึงพบร่องรอยของผู้คนได้น้อยนัก มีเพียงความเคลื่อนไหวของปีศาจ
กระนั้นแล้
