ว เทือกเขาชูอวิ๋นในวันนี้คึกคักเป็นพิเศษ
สำแสงสองสายทะยานติดตามกันมาบนท้องนภา มุ่งหน้าสู่ส่วนลึกของเทือกเขา
ลำแสงเหล่านี้มีจุดมุ่งหมายแห่งเดียวกัน และหยุดลงบนหน้าผาสักแห่งพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย
สัณฐานของสถานที่แห่งนี้แปลกตายิ่งนัก ขุนเขาสูงต่ำไม่สม่ำเสมอ เกิดเป็นรูปทรงลูกคลื่น หน้าผาเชื่อมกันเป็นเส้นเดียว หินนูนตะปุ่มตะป่ำราวกับปีศาจขนาดมหึมากำลังอ้าปากหมายขย้ำคน
ทว่าในบรรดาหน้าผาเหล่านี้ ก็มีหน้าผาหนึ่งซึ่งโดดเด่นเป็นพิเศษ
ก้อนหินด้านล่างหน้าผาล้วนหล่นร่วงไปแล้ว เผยให้เห็นผนังด้านในซึ่งราบเรียบเป็นมันวาว บางครั้งบางคราวก็สะท้อนแสงเป็นประกาย มองปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ธรรมดา
ถ้าหากเป็นปุถุชน แม้แต่จะข้ามมาที่นี่ก็ยังไม่มีคุณสมบัติมากพอ ทว่าสำหรับผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว หุบเหวนี้ไม่นับว่ายากเย็นแต่อย่างใด
แน่นอนว่าผู้เฒ่าซุนและหลินมู่เฟิงก็เป็นหนึ่งในนั้น
“ที่นี่น่าจะเป็นประตูบานหนึ่ง!” ผู้เฒ่าซุนคาดเดา
“ไม่ผิด คงจะเป็นทางเข้าของแดนเร้นลับ” หลินมู่เฟิงพยักหน้า สายตาขึงขังมองประเมินไปรอบๆ
ถึงแม้ว่าข่าวคราวของแดนเร้นลับจะมีคนน้อยนักที่รู้ แต่ทุกคนก็ล้วนรู้จักมักคุ้นกันดี ถึงกับรวมตัวกันมาสิบกว่าคน อีกทั้งแต่ละคนก็
