“ชาวบ้านที่นี่เรียบง่าย ใช้ความจริงใจแลกความจริงใจนั้นไม่ใช่เรื่องยาก”
ในตอนนั้นเอง ผู้คนโดยรอบต่างสังเกตเห็นหลี่เนี่ยนฝาน จึงทยอยกันเข้ามาทักทายด้วยไมตรีจิต
“คุณชายหลี่ ไม่พบกันเสียนาน”
“คุณชายหลี่ มีนิทานเรื่องใหม่บ้างหรือไม่ ตั้งแต่ที่เล่าบันทึกท่องประจิมจบครั้งก่อน ลูกข้าก็ร้องงอแงอยากฟังเสียยกใหญ่”
“ไม่สิ ลูกข้าร้องงอแงอยากจะบำเพ็ญเซียนน่ะ”
ยังมีผู้ที่สังเกตเห็นต๋าจี่ซึ่งอยู่ข้างกายหลี่เนี่ยนฝาน ก็สัพยอกหยอกเอินขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “คุณชายหลี่ เมื่อไหร่จะเชิญข้าไปดื่มเหล้ามงคลล่ะ”
ไม่ทันไร เด็กกลุ่มใหญ่ก็เข้ามาล้อมไว้ ต่างคนต่างดึงขากางเกงของหลี่เนี่ยนฝาน ร้องเรียกพี่เนี่ยนฝานกันเจื้อยแจ้ว
เด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยเสียงอ้อแอ้ “พี่เนี่ยนฝาน พวกข้าอยากฟังนิทานอีก”
หลี่เนี่ยนฝานฉีกยิ้มพลางเกาศีรษะ “เอาไว้มีโอกาส พี่จะเล่าให้พวกเจ้าฟังอีก”
ประโยคนี้โดยมากมักเอาไว้ใช้หลอกเด็ก
แต่นั่นก็ทำให้เด็กน้อยกระโดดโลดเต้นดีใจกันยกใหญ่
“คุณชายหลี่”
ในตอนนั้นเอง ป้าจางก็พานานนานกระวีกระวาดเข้ามา ในมือถือไข่ไก่ตะกร้าหนึ่งมาด้วย
“คุณชายหลี่ เจ้ารักษานานนาน ข้าละอยากขอบคุณเจ้านานแล้ว แต่ก็ไม่
