จึงชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะสาวเท้าเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “คุณชายหลี่ เจ้าไม่ได้มาเมืองลั่วเซียนสักพักแล้วนี่”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า ยิ้มเอ่ย “อื้ม ช่วงนี้บ้านข้ามีแขกมาแวะเวียนมามากสักหน่อย เลยไม่ได้ออกจากบ้าน”
“ข้าก็ว่า ข้าคอยสังเกตอยู่ตลอด แต่ก็ไม่ยักเห็นเจ้า” ป้าจางมองต๋าจี่ กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า “ท่านนี้คือภรรยาเจ้ากระมัง หน้าตาสะสวย งามกว่าเซียนเหล่านั้นที่ข้าเคยเจอซะอีก!”
เซียนที่นางพูดถึงก็คือผู้บำเพ็ญเซียน
หลี่เนี่ยนฝานแอบรู้สึกดีใจ เอ่ยปากแถลงไข “ป้าจาง ท่านเข้าใจผิดแล้ว นางเป็นเพื่อนของข้า”
“ข้ารู้ๆ”
ป้าจางส่งสายตาเป็นเชิงว่านางรู้แล้วให้หลี่เนี่ยนฝาน ก่อนจะกล่าวว่า “เจ้ารอข้าประเดี๋ยว ข้าจะไปเรียกนานนาน”
พูดจบ นางก็รีบสาวเท้าตรงไปที่บ้าน
“คุณชาย ท่านเป็นที่ต้อนรับของผู้คนจริงๆ” ต๋าจี่มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างเลื่อมใส
สมแล้วที่เป็นนายท่าน เขามองว่าตนเองเป็นปุถุชนจริงๆ และด้วยเหตุนี้ถึงได้รับความรักจากบรรดาปุถุชนโดยปราศจากความเหินห่างแม้แต่น้อย นี่อาจเป็นวิธีบำเพ็ญเพียรที่แท้จริงกระมัง พลังระดับนี้ตั้งแต่โบราณกาลคงมีเพียงคนเดียวที่ทำได้
หลี่เนี่ยนฝานยิ้มแย้มเป็นมิตร แล้วบอกว่า
