เทียบได้กับน้ำแกงนกอินทรีนี้! ข้าว่าเจ้ามาที่นี่เพื่อแสวงโชคเสียมากกว่า!”
“ผู้เฒ่าหลิน เจ้าสมองกลับตาลปัตรไปแล้วหรือ ยอดสุราธาราหยกมาวางต่อหน้าเจ้ายังไม่ชายตามอง นี่เจ้าเก็บน้ำแกงเหลือกลับมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ คิดว่าข้าจะสนงั้นรึ” ผู้เฒ่าซุนกล่าวอย่างเดือดดาล โมโหจนสีหน้าแดงก่ำ
ดูหมิ่น นี่มันดูหมิ่นกันชัดๆ!
“เหอะๆ กบก้นบ่อไหนเลยจะรู้ว่าน้ำแกงนกอินทรีนี้ไม่ธรรมดา”
หลินมู่เฟิงใช้สายตาเหยียดหยามกวาดมองพวกเขา ครานี้จึงมั่นใจขึ้นมา ค่อยๆ เปิดฝากล่องอย่างระมัดระวัง ด้วยกลัวว่าน้ำแกงจะหกออกมาแม้เพียงเล็กน้อย กล่องอาหารนั้นแน่นหนา ประดิษฐ์ด้วยวิธีพิเศษซึ่งกักเก็บความร้อนไม่ให้รั่วไหลออกไปแม้แต่น้อย น้ำแกงกำลังเดือดได้ที่ แลดูประหนึ่งเพิ่งตักมาใหม่
สิ่งของของปรมาจารย์นั้นไม่ธรรมดาจริงๆ แม้แต่กล่องอาหารซึ่งยกให้เขาอย่างไม่ใส่ใจก็ยังยอดเยี่ยมเพียงนี้
“แกร็ก”
กลิ่นหอมจรุงจิตพวยพุ่งออกมายามเปิดกล่องราวกับภูเขาไฟซึ่งถูกกดทับไว้แสนนาน
ผู้เฒ่าซุนกำลังจะกล่าวค่อนแคะ ทว่าคำพูดมาหยุดที่ริมฝีปากก็พูดไม่ออก รู้สึกได้เพียงว่ากลิ่นหอมนี้ไหลไปตามจมูกไปกักยังลำคอของเขา จนไม่อาจเปล่งเสียงออกมา
ผู้อาวุโสทั้งสามสีหน้าเคร่งขรึมล
