ตู้มๆๆ!
ฝ่ามืออาบไปด้วยแสงสีทอง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นภูเขาลูกยักษ์ใหญ่ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า สุดท้ายแล้วจึงลงมาทับซุนหงอคงไว้เบื้องล่าง
ภาพเหตุการณ์จบลง!
หลี่เนี่ยนฝานลืมตาขึ้น มองไปยังภาพภูเขาห้านิ้วซึ่งเริ่มต้นฉายในผลึกแก้วกลมจริงๆ ทันใดนั้นก็ผุดรอยยิ้มขึ้นมา
ของดี!
เมื่อมีของชิ้นนี้ ชีวิตของเขาต่อจากนี้ก็จะไม่น่าเบื่อแล้วละ
แม้ว่าจะเป็นโทรทัศน์ซึ่งฉายภาพที่ตนจินตนาการขึ้นมา แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีละครให้ดูล่ะมั้ง
หลี่เนี่ยนฝานก็ไม่ได้เกรงใจ บอกออกไปตามตรงว่า “โทรทัศน์นี้ข้าจะรับไว้ ขอบคุณทั้งสองท่าน”
“คุณชายหลี่เกรงใจแล้ว เป็นเพียงของเล่นเล็กน้อยก็เท่านั้น” หลินมู่เฟิงรีบฉีกยิ้ม
เขานึกลิงโลดอยู่ในใจ นี่เป็นจุดเริ่มต้นที่ดี
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า พร้อมเอ่ยเชื้อเชิญ “นี่ก็สายมากแล้ว มิสู้ทั้งสองท่านอยู่กินข้าวด้วยกันก่อน”
หลินมู่เฟิงทำท่าจะปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่หลินชิงอวิ๋นกลับแย่งพูดขึ้นทันควันอย่างกระตือรือร้น “เช่นนั้นก็รบกวน
คุณชายหลี่แล้ว”
หลี่เนี่ยนฝานหัวเราะลั่น “ไม่ได้รบกวนหรอก วันนี้พวกท่านมาได้จังหวะ เมื่อวานข้าล่านกอินทรีตัวใหญ่มาได้พอดี
วันนี้จะกินน้ำแกงเห็ดตุ๋นเนื้อนกอินทรีน่ะ
