รอยยิ้มบนใบหน้าของจิ้งจอกหกหางกลับค่อยๆ เลือนหาย แทบไม่อยากเชื่อหูตนเอง เอ่ยเสียงสั่นเครือ “จะ…จักรพรรดิปีศาจ?
ข้าเป็นไม่ได้หรอก!” จิ้งจอกหกหางส่ายหน้าระรัวเหมือนกลองป๋องแป๋ง
“เจ้ามั่นใจหน่อยได้ไหมเล่า ใกล้จะมีเจ็ดหาง ระดับพลังก็เข้าใกล้ขั้นชูเชี่ยวแล้ว ยังขี้ขลาดตาขาวเพียงนี้” ต๋าจี่
ลูบศีรษะเล็กของจิ้งจอกหกหาง ต้องโทษที่เมื่อก่อนตนปกป้องมันดีเกินไป ทำให้มันอ่อนประสบการณ์ในการต่อสู้
หางของจิ้งจอกหกหางพันพาดต๋าจี่ พูดอ้อยอิ่งน่าสงสาร “ข้าไม่เป็น!”
“ไม่ได้!” ต๋าจี่สีหน้านิ่งทันใด กล่าวน้ำเสียงหนักแน่น “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าเมื่อคืนวานเป็นโชคดีของตนเอง สองคนนั้นเป็นผู้ที่นายท่านส่งไปช่วยชีวิตเจ้า! นายท่านไม่เพียงช่วยเจ้า ยังมอบวาสนาอันยิ่งใหญ่ให้แก่เจ้า ถ้าหากไม่อาจสะสางเรื่องรำคาญใจให้นายท่าน เจ้าจะมีประโยชน์อันใด”
“แต่ว่า…ข้าสู้พวกท่านไม่ได้” จิ้งจอกหกหางหน้าม่อยคอตก “ไม่เช่นนั้นท่านพี่ก็ไปเป็นเถิด”
“ข้าต้องรั้งอยู่รับใช้นายท่าน” ต๋าจี่ส่ายหน้า นัยน์ตาฉายแววลึกล้ำ จากนั้นจึงเอ่ย “วางใจเถิด เจ้าฟังพี่ พี่จะช่วย
เจ้าคิดหาวิธี!”
เพื่อคุณชายหลี่ นางจำต้องขึ้นครองตำแหน่งจักรพรรดิปีศาจให้จงได้!
“จริงสิ นี่เป็น
