น
เหยาเมิ่งจีพลันดีใจยกใหญ่ รีบเอ่ยว่า “ใช่ ใช่แล้ว!”
สมแล้วที่เป็นคุณชายหลี่ เกรงว่าคงมองออกแต่แรกแล้วว่าข้าเดินวิถีฉิน ถ้าหากเขาสามารถชี้แนะตนสักหน่อย ก็นับว่าเป็นโชคอันประเสริฐของตนแล้ว
หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยว่า “อย่าเรียกว่าชี้แนะเลย เป็นการแลกเปลี่ยนวิชากันเสียมากกว่า”
“คุณชายหลี่ เช่นนี้พวกเราบรรเลงเพลงด้วยกันเถิด หรือว่า…” เหยาเมิ่งจีเอ่ยถามเสียงอ่อน
“ไม่ต้องบรรเลงเพลงด้วยกันหรอก” หลี่เนี่ยนฝานปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องยั้งคิด ตนเป็นแค่ปุถุชนธรรมดา ไหนเลยจะกล้าไปเล่นดนตรีร่วมกับผู้บำเพ็ญเซียน ไม่รักตัวกลัวตายบ้างหรือไง
ผู้บำเพ็ญเซียนกลุ่มนี้ย้ายขุนเขาถมมหาสมุทรได้ ถ้าหากพลังปราณพวยพุ่งออกมายามดีดฉิน แล้วตนเองบาดเจ็บขึ้นมาจะทำอย่างไรล่ะ
“ไม่อย่างนั้นท่านเริ่มดีดก่อนเถิด ข้าคอยฟังอยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว” หลี่เนี่ยนฝานชี้ไปยังฉินโบราณซึ่งอยู่ด้านข้างแล้วบอกว่า “ฉินของข้าอยู่ตรงนั้น ท่านไปลองเล่นก็ได้”
เหยาเมิ่งจีพลันตัวสั่นทันใด ใบหน้าแดงก่ำ ลมหายใจถี่กระชั้นขึ้นมา ประหนึ่งได้ยินเรื่องเหลือเชื่ออย่างไรอย่างนั้น
เขาถามขึ้นเพื่อความแน่ใจ “คุณชายหลี่ ข้าดีดฉินของท่านได้จริงๆ หรือ”
“ก็แค่ฉิน ทำไมถึง
