หลังจากที่ผู้คนแยกย้ายกันจากไปไม่นาน ลำแสงสองสายก็หักเลี้ยวกลับมา
เป็นไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอ
จากนั้น ก็มีลำแสงอีกหลายเส้นพุ่งมาอย่างเร่งร้อน
ไป๋อู๋เฉินและจ้าวซานเหอสีหน้าเคร่งขรึมทันใด “คำนับผู้อาวุโสเหยา”
เหยาเมิ่งจีลูบหนวดคราหนึ่ง กล่าวกลั้วหัวเราะ “ทุกคนล้วนแต่เป็นแขกคนสำคัญของคุณชายหลี่ ไม่ต้องเกรงใจ”
ในมือของเขามีสุนัขจิ้งจอกสีขาวตัวหนึ่งอยู่ เขาโยนมันออกไป ปล่อยให้เป็นอิสระ
แน่นอนว่าจิ้งจอกเก้าหางเมื่อครู่เป็นของปลอม อันที่จริงมันเป็นเพียงจิ้งจอกขาวธรรมดาตัวหนึ่ง ทว่าถูกเหยาเมิ่งจีใช้อาคมพรางตา ทำให้ผู้อื่นคิดว่ามันมีเก้าหางก็เท่านั้น
แผนการนี้พวกเขาเป็นคนคิดขึ้นมา ประสานงานกันอย่างแนบเนียน
พวกเขาคิดวิธีการเอาไว้มากมาย ถ้าหากมาไล่ตะเพิดตรงๆ ก็อาจสร้างความเคืองแค้นให้เหล่าผู้บำเพ็ญเซียน เมื่อใดที่เกิดการปะทะกันและส่งผลกระทบต่อปรมาจารย์ย่อมไม่ดีแน่ หากพูดโน้มน้าว ก็ค่อนข้างไร้ประโยชน์ จะมีคนฟังมากเท่าไรกัน
หลังจากจัดเรียงตัวเลือกหลากหลาย ในที่สุดพวกเขาก็คิดกลยุทธ์นี้ขึ้นได้ นำพาทุกคนออกมาโดยพร้อมเพรียงกัน อีกทั้งยังไม่ต้องรบกวนปรมาจารย์อีกด้วย สมบูรณ์แบบ
จักรพรรดิลั่วยกมือขึ้นประสาน “ผู้อาวุโสเหยาแผนการล้ำเลิศ โชคดีที่เป็นท่านถึงทำให้ทุกคนคิดว่ากำลังเผชิญกับเรื่องยากแล้วจากไป”
“นี่เป็นผลจากที่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกัน ได้ช่วยขจัดเรื่องหนักใจของปรมาจารย์ นับเป็นโชคของข้าแล้ว” เหยาเ
