นั่นเอง!
เหล่าปีศาจล้วนรีบร้อนค้อมคำนับ “คำนับพระราชา!”
ปีศาจอินทรียืนอยู่บนหินยักษ์สูงตระหง่าน ดวงตาฉายแววคมปลาบ เย็นเยียบทิ่มแทง ยามที่สายตากวาดมองไป ปีศาจทั้งหลายก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง จากที่มีเสียงดังเอะอะโวยวายก็ตกอยู่ในความเงียบสงัดทันใด
“พระราชา นี่เป็นอาหารที่พวกข้าเตรียมไว้ให้ท่าน” ปีศาจหมูซึ่งมีศีรษะหมูชี้ไปยังกรงขัง พลางเอ่ยประจบกระแจง
จักรพรรดิปีศาจจันทราเงินเพียงกวาดตามองอย่างเรียบเฉย สีหน้าลึกล้ำประดุจสายน้ำ เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ “ข้าให้พวกเจ้าไปตามหาจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง หาพบหรือยัง”
“เรื่องนั้น…”
ปีศาจหมูหดคอ พูดอย่างกระวนกระวาย “ตอนนี้ยังหาไม่พบขอรับ”
“พวกสวะไร้ประโยชน์!” จักรพรรดิปีศาจจันทราเงินตบเข้าที่ศีรษะของปีศาจหมูจนกระเด็นลิ่วออกไป ดุดันผิดปกติ
“เป็นสวะไร้ประโยชน์กันทั้งนั้น!” สายตาของมันเกรี้ยวกราด ราวกับว่ากำลังเลือกคนมาขย้ำกิน
ครึ่งเดือนก่อนหน้านี้ เขาตั้งใจส่งราชาปีศาจสองตนมุ่งหน้าไปตามหาจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง นึกไม่ถึงว่าเจ้าเดรัจฉานทั้งสองจะไม่หวนคืนกลับมา ไม่รู้ว่าไปตายอยู่ที่ไหน
ในยามนั้นจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเพิ่งแปลงกาย บนร่างยังหลงเหลือปราณปีศาจ นั่นเป็นช่วงเวลาที่ตามหานางได้ง่ายที่สุด บัดนี้ปราณปีศาจบนร่างของนางสูญสลายไปแล้ว
นอกเสียจากมีพลังวิเศษมองทะลุปรุโปร่งจึงจะสามารถมองร่างที่แท้จริงออก หากต้องการตามหาก็ยากเย็นยิ่ง
กว่านับร้อยเท่า!
เจ้าพวกกระจอกทั้
