เปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใส “ปรมาจารย์ผู้ปลีกวิเวกท่านหนึ่ง พำนักอยู่ในอาณาเขตของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง พลังลึกล้ำเกินคณานับ เป็นเขาที่ช่วยจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางไว้”
เงาของผู้เฒ่าสั่นไหวน้อยๆ กล่าวด้วยความตื่นตะลึง “อัสนีบาตสวรรค์แฝงวิถีแห่งการสูญสิ้น ถึงกับช่วยคนออกมาจากด่านเคราะห์สวรรค์ได้ เยี่ยมยอดจริงๆ จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางถูกคนผู้นี้รับไว้ เช่นนั้นก็ช่างเถิด”
“ครั้งก่อนอาจารย์บอกว่าฉินจิตสวรรค์ได้รับความเสียหาย จริงหรือไม่เจ้าคะ” อยู่ๆ ฉินม่านอวิ๋นก็ถามขึ้น
“เฮ้อ แน่นอนว่าจริง” เสียงชราทอดถอนใจ เอ่ยเสียงค่อยว่า “ก้านฉินสึกหรอไป ไม่รู้ว่าชั่วชีวิตนี้จะซ่อมกลับมาได้ไหม”
“ถ้าหากศิษย์ตามหาไผ่ประจักษ์มรรคาพบ จะมีโอกาสซ่อมได้หรือไม่” ฉินม่านอวิ๋นถาม
“แน่นอนว่ามี!” อาจารย์ของฉินม่านอวิ๋นมั่นใจยิ่งกว่าสิ่งใด จากนั้นกลับส่ายหน้าอย่างเสียไม่ได้ “เพียงแต่ไผ่ประจักษ์มรรคาเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง ตัวฉินของฉินจิตสวรรค์ใช้ไผ่ประจักษ์มรรคาท่อนหนึ่งมาทำเป็นฐาน นั่นนับว่าเป็นพื้นฐานของฉินจิตสวรรค์! ทั้งยังเป็นสิ่งที่ท่านปรมาจารย์มีวาสนาได้มา หาได้ยาก ยากเหลือเกิน!”
ไผ่ประจักษ์มรรคานั้นมิได้หมายถึงไผ่ชนิดใดชนิดหนึ่ง หากแต่ความสำคัญอยู่ที่การประจักษ์ในมรรคา!
แต่ว่าเพียงแค่คำพวกนี้ กลับยากเย็นเสียยิ่งกว่าการปีนป่ายขึ้นสู่สรวงสวรรค์
โบราณกาลมีตำนานเล่าว่ามีผู้ตรัสรู้ใต้ต้นโพธิ์ หลังจากที่โบยบินขึ้นสู่สวรรค์
