งความหวังกับนางเลย นางเป็นถึงองค์หญิงของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง ที่เอาชนะผู้อื่นได้ เป็นไปได้มากว่าจะเป็นเพราะคนอื่นอ่อนข้อให้นาง ให้เกียรตินาง นานวันเข้าก็ยิ่งสั่งสมจนคิดว่าตนเองเป็นยอดฝีมือ
“ขออภัยด้วย ขะ ข้า…” ลั่วซืออวี่ร้อนรนจนแทบหลั่งน้ำตา ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
ความปั่นป่วนอัดแน่นอยู่ในใจของนาง คุณชายหลี่ต้องคิดว่านางไม่ประเมินตนเป็นแน่ คงจะผิดหวังกับนางจับใจ เขาจะคิดรังเกียจตนหรือเปล่า
หลี่เนี่ยนฝานชักจะทนไม่ไหว จึงรีบเอ่ยปลอบ “ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าเข้าใจ”
เด็กสาวคนนี้คงจะกลัวแย่แล้ว คิดดูก็จริง นางทึกทักว่าฝีมือการเดินหมากของตนล้ำเลิศมาตลอด อยู่ๆ ก็พบว่าที่แท้ตนเองกระจอกงอกง่อย ผู้คนรอบตัวล้วนแต่หลอกลวง เป็นใครก็รับความกระทบกระเทือนพรรค์นี้ไม่ไหวหรอก
เป็นคนที่น่าสงสารเหมือนกันนะ
หลี่เนี่ยนฝานพูดโน้มน้าว “ยอมรับความจริงในตอนนี้ก็ไม่ได้แย่ หลังจากนี้เจ้าฝึกฝนให้มากก็พอแล้ว”
คุณชายหลี่ให้ข้าฝึกฝนให้มากขึ้น เพื่อให้ตนตื่นรู้ในมรรคามากขึ้น อย่าได้ยอมแพ้ ภายภาคหน้ายังมีโอกาส
ขอเพียงคุณชายหลี่ไม่เกลียดนางก็พอแล้ว
ลั่วซืออวี่ถอนหายใจยาว รีบพูดว่า “ขอบคุณคุณชายหลี่ หลังจากนี้ข้าจะพยายามอย่างหนัก!”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ในเมื่อลั่วซืออวี่และฉินม่านอวิ๋นเป็นมือใหม่ในการเดินหมาก งั้นก็ส่งแขกได้แล้วสินะ
เพียงแต่ว่าตนเองจะต้องใคร่ครวญสักหน่อยว่าจะตอบแทนน้ำใจด้วยสิ่งใดดี
ใ
