นเมื่อฉินม่านอวิ๋นมารยาทดีถึงขนาดนี้ ทั้งยังตั้งใจมอบเยลลี่ให้เขาอีก เขาย่อมต้องไม่น้อยหน้า
ฉินม่านอวิ๋นและลั่วซืออวี่ลุกขึ้นเตรียมลากลับแล้ว
ทันใดนั้น สายตาของฉินม่านอวิ๋นก็บังเอิญกวาดไปยังมุมกำแพงหนึ่งของเรือนสี่ประสาน
ทั้งร่างพลันหยุดชะงัก ประหนึ่งถูกอัสนีบาตผ่าฟาดใส่
นางถลึงตาจ้องมองมุมนั้นเขม็ง แม้แต่ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
นั่น…นั่นมัน…
ไม่ผิดแน่ นั่นคือไผ่ประจักษ์มรรคา!
หากเป็นคนธรรมดาอาจมองไม่ออก ทว่านางเป็นเทพธิดาของอารามเต๋าหลินเซียน คุ้นเคยกับไผ่ประจักษ์มรรคามาก มองเพียงแวบเดียวก็จำได้แล้ว!
ก่อนหน้านี้ ในใจของนางตกประหม่า กอปรกับถูกโอสถวิเศษหญ้าเซียนชั้นสูงรอบกายดึงดูดไว้ มิได้สังเกตมุมอื่น
ของเรือน
ยามนี้จึงได้ค้นพบว่าทุกซอกทุกมุมของที่นี่ล้วนแต่ไม่ธรรมดา!
บนกองฟืนในเรือน กระบี่จุ้ยหมัวเสียบไว้ในไม้ท่อนหนึ่ง บนโต๊ะหินไม่ไกลออกไป สิ่งของรูปร่างกลมสีแดงเพลิงวางอยู่ นั่นคือไข่มุกเพลิงมังกร และกระดานหมากที่เดินเมื่อครู่ก็ยิ่งเป็นสิ่งที่เหนือกว่าอาวุธเซียนเสียด้วยซ้ำ!
ยามนี้ นางก็ค้นพบไผ่ประจักษ์มรรคาอยู่ที่กำแพงอีก!
เดี๋ยวนะ!
นางหันกลับไปเพื่อมองกองฟืนนั้นอีกครา
เฮือก
ไม้วิญญาณ เป็นไม้วิญญาณทั้งหมด!
มีเพียงผู้ที่บำเพ็ญตบะจนเป็นภูติไม้ถึงจะให้กำเนิดไม้วิญญาณได้กระมัง
นี่ นี่…
คุณชายหลี่นำไม้วิญญาณมากมายถึงเพียงนี้มาจากไหนกัน ทั้งยังนำมาเผาเป็นฟืนอีก?!
ฟุ่มเฟือยจน
