บพอดี มีความสำคัญกับข้ามาก”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้าอย่างเข้าใจ ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง นำไปทำเป็นวัสดุ ไม้ไผ่นี่ใช้งานได้หลากหลายดีจริงๆ
เมื่อเห็นว่าฉินม่านอวิ๋นพออกพอใจถึงเพียงนั้น หลี่เนี่ยนฝานเองก็ผุดยิ้ม ตนยังคิดไม่ตกเลยว่าจะให้อะไรดี นางถึงกับเลือกเองแล้ว ทีนี้เรื่องก็ง่ายขึ้นเยอะเลย
ฉินม่านอวิ๋นเดินเข้าไปทันใด หยิบไม้ไผ่ท่อนนี้ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แม้แต่เศษไม้และขี้เลื่อยรอบๆ ก็ยังไม่เว้น ล้วนแต่ใช้ถุงผ้ากอบขึ้นเสร็จแล้วจึงหยัดกายลุกขึ้น
“คุณชายหลี่ วันนี้รบกวนมากแล้ว ข้าขอตัวก่อน” ฉินม่านอวิ๋นเอ่ยปากบอก
ลั่วซืออวี่ก็พูดว่า “คุณชายหลี่ ข้าก็ขอตัวก่อน”
หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้า “อื้ม บ๊ายบาย”
ลั่วซืออวี่และฉินม่านอวิ๋นเดินออกจากเรือนสี่ประสาน ฝีเท้าเร่งร้อนโดยไม่รู้ตัว มุ่งหน้าลงเขาไป
พวกนางต้องไปจัดการเรื่องที่คุณชายหลี่กำชับมาอย่างเร็วที่สุด
ระหว่างทาง ก็มีลำแสงวาดผ่านบนท้องฟ้าเป็นครั้งคราว ทำให้พวกนางขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย
พวกนางยิ่งรู้สึกกระวนกระวายอย่างห้ามไม่อยู่ ลอบขบกรามแน่น ห้ามให้ผู้ใดรบกวนการบำเพ็ญเพียรของคุณชายหลี่เป็นอันขาด!
ฉินม่านอวิ๋นตามลั่วซืออวี่กลับราชวงศ์เซียนเฉียนหลง เพียงทักทายจักรพรรดิลั่วอย่างรีบร้อน แล้วขึ้นเรือเหาะออกจากราชวงศ์เซียนเฉียนหลง มุ่งหน้าตรงไปยังอารามเต๋าหลินเซียน!
นางต้องนำข่าวใหญ่นี้ไปแจ้งแก่อาจารย์ ในขณะเดียวกันก็ขอให้อาจารย์ลงมือสะสางเรื่
