่แล้ว ทั้งราชวงศ์เซียนเฉียนหลง ข้าได้รับการยอมรับว่าเป็นยอดฝีมือ ไม่มีผู้ใดเป็นคู่แข่งข้าได้”
“เช่นนั้นก็ได้ มาสิ”
หลี่เนี่ยนฝานพูดอย่างช่วยไม่ได้ ถึงอย่างไรก็เพียงเล่นฆ่าเวลา ถ้าหากลั่วซืออวี่เป็นยอดฝีมือจริง อย่างนั้นก็น่าสนุกยิ่งกว่า
ลั่วซืออวี่นั่งลงตรงข้ามหลี่เนี่ยนฝานอย่างตื่นเต้น ทันทีที่มองกระดานหมากก็นิ่งงันไป
นี่มันอะไรกัน
เป็นการเดินหมากหรือ
สมองของนางพลันขาวโพลน ราวกับเป็นเด็กอนุบาลทำข้อสอบระดับมหาวิทยาลัย นัยน์ตาทั้งสองมืดมน ไม่
เข้าใจอะไรสักอย่าง
ความตื่นรู้ในมรรคาแห่งฟ้าดินของลั่วซืออวี่นั้นด้อยกว่าฉินม่านอวิ๋นมาก ยามที่ตนไปอยู่ใจกลางกระดานหมาก จิตเต๋าแทบพังครืนลงมา น่ากลัวเกินไปแล้ว
ถึงกับที่กว่านางจะหยิบตัวหมากขึ้นมาก็สิ้นเปลืองพลังเสียหมดตัว ทุกข์ตรมทว่าไม่อาจเอ่ย
ตนโง่เขลาเหลือเกิน เดินหมากกับคุณชายหลี่ไหนเลยจะง่ายดาย มิน่าเล่าท่านพี่ม่านอวิ๋นถึงเดินไปได้แค่สิบครั้ง
การประลองหมากซึ่งแฝงไปด้วยทำนองมรรคานั้นน่าสะพรึงกลัวเสียจริง!
มรรคาแห่งฟ้าดินที่เข้มข้นปานนี้ หากแผ่ซ่านออกไป เกรงว่าทั้งโลกบำเพ็ญเซียนคงจะต้านทานไม่ไหวกระมัง
………………………………………………
