ูแลตนเองให้ดี คิดถึงพี่ก็มาหาได้”
จิ้งจอกหกหางพยักหน้ารัว “ท่านพี่ ท่านรีบกลับไปเถิด อย่าทำให้ปรมาจารย์ขุ่นเคือง”
หลังจากที่ร่ำลาจิ้งจอกหกหางแล้ว ต๋าจี่ก็กลับไปยังเรือนสี่ประสาน
แต่กลับพบเงาร่างหนึ่งยืนอยู่ที่ปากประตูเรือน มองมายังตนด้วยความเคลือบแคลง
“คุณชายหลี่” ต๋าจี่ชะงักงันเล็กน้อย กัดริมฝีปากแน่น
ตนไร้เดียงสาเกินไปแล้ว การกระทำเล็กๆ น้อยๆ ของนางไหนเลยจะปิดบังคุณชายหลี่ได้ ถ้าหากเขาเกิดโมโหขึ้นมาจะทำอย่างไร
หลี่เนี่ยนฝานถาม “ดึกดื่นป่านนี้ เจ้าออกมาทำอะไร”
ต๋าจี่ก้มหน้างุด พูดเสียงอ่อน “ขออภัย ข้านำผลแอปเปิลไปป้อนให้น้องสาวข้า”
“เจ้ามีน้องด้วยหรือ” หลี่เนี่ยนฝานมองต๋าจี่อย่างประหลาดใจ
ต๋าจี่พยักหน้า “อื้ม เป็นสุนัขจิ้งจอกน้อยตัวหนึ่ง”
“มิน่าล่ะ เมื่อกี้ข้าถึงได้ยินเสียงสุนัขจิ้งจอกดังมาจากข้างนอก” หลี่เนี่ยนฝานพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ในขณะเดียวกันก็รู้สึกขบขันอยู่สักหน่อย ผู้หญิงนี่น่าสนใจจริงๆ ชอบเรียกสัตว์เล็กๆ ว่าน้อง ส่วนผู้ชายก็น่าสนใจยิ่งกว่า เพราะชอบเรียกสัตว์เล็กๆ ว่าลูก
“คุณชายหลี่ ท่านโกรธหรือ” ต๋าจี่มองหลี่เนี่ยนฝานอย่างกระวนกระวาย
“มีอะไรต้องโกรธหรือ ก็แค่แอปเปิลลูกเดียว เจ้าจะกังวลทำไมถึงเพียงนั้น” หลี่เนี่ยนฝานยิ้มขื่นพลางส่ายหน้าอย่างอดไม่ได้ ผู้หญิงสมัยโบราณต้องระวังตัวถึงขนาดนี้เชียว ระบบศักดินาชวนให้รู้สึกปวดใจจริงๆ
“จริงสิ นั่นเป็นสุนัขจิ้งจอกชนิดใดหรือ คงไม่ได้
