มีหกหางหรอกใช่ไหม” หลี่เนี่ยนฝานเอ่ยถามไปเรื่อยเปื่อย
เมื่อเอ่ยถึงสุนัขจิ้งจอก เขาก็อดนึกถึงสุนัขจิ้งจอกหกหางที่ช่วยไว้เมื่อสามปีก่อนไม่ได้
ในตอนนั้นมันถึงกับมีหกหาง ร่างกายบาดเจ็บสาหัส เขาสงสารจนทนไม่ไหว จึงลงมือช่วยเอาไว้
ยังจำได้ว่าหลังจากที่ช่วยได้แล้ว จิ้งจอกตัวนั้นก็ใช้หางทั้งหกถูไถตนเองสุดชีวิต นุ่มนิ่มสบายยิ่งนัก
จากนั้นก็เดินไปสามก้าวแล้วหันมามอง ท่าทางยึกยักลังเลไม่อยากจากไป
แววตาของหลี่เนี่ยนฝานฉายแววหวนระลึกความหลังอย่างห้ามไม่อยู่
จิ้งจอกหกหาง เป็นไปได้มากว่าจะเป็นปีศาจจิ้งจอกตนหนึ่ง ไม่รู้ว่าตอนนี้มันเป็นอย่างไรบ้าง
ตอนนั้นเขาอุตส่าห์ช่วยมันไว้ ไม่รู้จักกลับมาตอบแทนบ้างเลย เฮ้อ
ทางด้านต๋าจี่ก็ตื่นอกตกใจ ปิดบังคุณชายหลี่ไม่อยู่จริงด้วย
นางจึงพยักหน้าตอบ “คุณชายหลี่ น้องสาวข้าเป็นจิ้งจอกหกหางจริงๆ”
“หืม? เป็นมันจริงหรือ” หลี่เนี่ยนฝานมองต๋าจี่ด้วยความแปลกใจ จากนั้นก็อดแย้มยิ้มออกมาไม่ได้ “ไม่คิดว่าข้ากับมันจะมีชะตาต่อกัน ถ้าหากมาอีก ข้าจะให้อาหารมันกินเยอะๆ”
ต่อให้จิ้งจอกหกหางตัวนี้จะเป็นปีศาจ แต่เกรงว่าพลังก็คงไม่แข็งแกร่ง ครั้งก่อนตอนที่เจอ ร่างกายของมันได้รับบาดเจ็บ ครั้งนี้ถึงกับมาขออาหาร น่าสงสารจับใจ
“จริงหรือ” สีหน้าของต๋าจี่พลันตื่นเต้น สิ่งใดก็ตามของที่นี่นับเป็นวาสนาของโลกภายนอก คุณชายหลี่ถึงกับยอมให้ข้านำออกไป?
เดิมทีแล้ว ยามที่นางลอบเก็บผลแอปเปิลออกไปก็เตรีย
