ฉินม่านอวิ๋นขยี้ตาเบาๆ คิดว่าตนเห็นภาพหลอน
เมื่อเพ่งพินิจมองไป ก็พบว่าจักรพรรดิลั่วไม่ได้มาเพียงคนเดียว ข้างกายยังมีจงซิ่วติดตามมาด้วย
พวกเขามาทำอะไรที่นี่ ฟังนิทานหรือ?
ลั่วซืออวี่มาฟังนิทานยังพอเข้าใจได้ว่านางยังเด็ก แต่พวกเขาอยู่กันมาตั้งหลายร้อยปีแล้วกระมัง ยังจะมาฟังนิทานก็ออกจะฟังไม่ขึ้นไปสักหน่อย
นอกจากนั้นแล้ว เมื่อครู่จักรพรรดิลั่วเพิ่งจะโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ จนใบหน้าถมึงทึงบูดเบี้ยว นี่ผ่านไปเท่าไรกัน นึกอยากจะฟังนิทานแล้วหรือ
แต่ว่า มองจากท่าทางรีบร้อนของจักรพรรดิลั่วแล้ว เขาน่าจะมาฟังนิทานจริงๆ
จักรพรรดิลั่วมาค่อนข้างสาย แถวหน้าของภัตตาคารไม่เหลือที่แล้ว เขาก็ไม่ได้เบียดเข้าไป หากแต่ยืนอยู่แถวหลังๆ อย่างรู้มารยาท สีหน้าตั้งใจเปี่ยมไปด้วยความเคารพ
เขาเองก็สังเกตเห็นลั่วซืออวี่และฉินม่านอวิ๋นเช่นกัน จึงส่งเสียงมาว่า “ซืออวี่ เจ้าใจร้ายเหลือเกิน มาก่อนยังไม่รู้จักช่วยพ่อจองที่ไว้อีก”
ลั่วซืออวี่กลอกตา ไม่สนใจเขาอีก
ฉินม่านอวิ๋นกลับอึ้งงัน มองจากรูปการณ์แล้ว พวกเขาคงจะเป็นแขกประจำของที่นี่ นิทานประเภทไหนกันถึงดึงดูดจักรพรรดิลั่วได้
นางสัมผัสได้ว่าเรื่องนี้ไม่ธรรมดา สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนเป็นหนักแน่น เตรียมตัวตั้งใจสดับฟัง
เมิ่งจวินเหลียงนั่งอยู่ใจกลางของภัตตาคาร ค่อยๆ พลิกหน้าหนังสือ เอ่ยถามเสียงเรียบ “ข้าน้อมนำคำสอนของเทพเซียน เริ่มต้นจากเมืองลั่วเซียน มุ่งหน้าสู่ประจิมทิศ ส่งผ่า
