นในจุดตันเถียนของลัวซืออวี่ หมุนวนไปมา
วิถีจินตัน สำเร็จ!
ลั่วซืออวี่ค่อยๆ ลืมตาขึ้น แม้แต่ตัวนางเองก็รู้สึกเหลือเชื่อ
ครั้งแรกตนรู้จักคุณชายหลี่นั้นยังไม่ถึงขั้นจู้จี นี่ผ่านไปเพียงเดือนเดียวเองกระมัง ถึงกับสำเร็จขั้นจินตันแล้ว
เร็วเสียยิ่งกว่าความเร็วของการบำเพ็ญเพียรที่ใฝ่ฝันไว้เสียอีก พูดออกไปคงไม่มีใครเชื่อ
คุณชายหลี่ปลีกวิเวกอยู่ในดินแดนของราชวงศ์เซียนเฉียนหลง นับเป็นโชคดีครั้งใหญ่ของทั้งราชวงศ์แล้ว!
ลั่วซืออวี่นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งทันใด นางมองจักรพรรดิลั่ว พร้อมเอ่ยขึ้นตะกุกตะกักว่า “ท่านพ่อ ชานี้คือ…”
พรึ่บ!
จักรพรรดิลั่วล้มทั้งยืน ทรุดก้นจ้ำเบ้ากลับลงที่เก้าอี้
ใบหน้าของเขาพลันขาวซีด เมื่อครู่เขามัวแต่ตกใจ ยังไม่ทันได้ไตร่ตรองให้ดี ยามนี้นึกออกเพียงความเป็นไปได้
เดียว ก็รู้สึกว่าสมองแทบระเบิดแล้ว
จงซิ่วหัวใจเต้นระส่ำแทบหลุดจากอก “ข้าพบชานี้ในส่วนลึกที่สุดของคลังสมบัติ เหมือนว่าท่านจะเก็บมันไว้ในมุมหนึ่ง ก็เลย…”
“เจ้าคนสุรุ่ยสุร่าย!” จักรพรรดิลั่วชี้นิ้วใส่จงซิ่ว ใบหน้าเจ็บปวดรวดร้าวเบี้ยวบูด ตวาดลั่นว่า “นี่มันใบชาที่คุณชายหลี่มอบให้ข้า ข้าทำใจนำมาดื่มไม่ลง นี่มันสมบัติที่ไม่อาจประเมินค่าได้ เป็นชีวิตจิตใจของข้าเชียวนะ!”
ทั้งถุงมีใบชาแค่หนึ่งจิน นี่เจ้าเล่นหยิบมาชงตั้งสามจอก จะให้ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร
เจ้าฉินม่านอวิ๋นนี่ก็โชคดีเสียจริง อยู่ๆ ก็จับพลัดจับผลู
